همبل هاولر؛ خودروی باری الکتریکی خودران که لجستیک را تغییر می دهد

شکلش کمتر شبیه یک کامیون است و بیشتر شبیه چیزی است که از دفتر طراحی‌های علمی-تخیلی بیرون آمده باشد. کابین ندارد. راننده ندارد. هیچ شکل آشنایی وجود ندارد که به کسانی که سال‌ها کنار حیاط‌های بار و سکوهای بارگیری کار کرده‌اند اطمینان بدهد. و همین است که اکنون توجه زیادی را به همبل روباتیکس جلب کرده است.

این استارت‌آپ کالیفرنیایی از همبل هاولر رونمایی کرده است، یک خودروی باری برقی خودران که ایدهٔ کامیون را تا کاربردی‌ترین صورتش تقلیل داده است. به جای طراحی پیرامون یک رانندهٔ انسانی، شرکت ماشینی ساخته که جابه‌جایی بار را به‌عنوان یک مسئله نرم‌افزاری می‌بیند و حسگرها، محاسبات درون‌سکویی و هوش مصنوعی جایگزین فرد پشت فرمان شده‌اند.

همبل می‌گوید این وسیله طوری ساخته شده که هنگام مواجهه با موقعیت‌های پیچیده و دنیای واقعی بیشتر مانند یک اپراتور انسانی فکر کند. این ادعا نقش مهمی دارد، اما هدف واضح است. شرکت درصدد ارائهٔ ابزار کمکی راننده یا یک کامیون برقی معمولی با لایه‌ای از خودکارسازی نیست؛ بلکه تلاش می‌کند نحوهٔ رسیدگی به بار را از اساس بازاندیشی کند.

همبل هاولر در اصل سکویی برقی و توانمند است که می‌تواند کانتینرهای داخلی و بین‌المللی را در فضای بار خود حمل کند. طراحی امکان ایفای نقش تراکتور، تریلر و اپراتور را در یک پکیج واحد فراهم می‌کند. این ویژگی می‌تواند در مکان‌هایی که کارایی مهم‌تر از سنت است، مانند بنادر، پایانه‌های ریلی، مراکز توزیع و محوطه‌های بزرگ انبار بسیار جذاب باشد.

از نظر اعداد و ارقام، مشخصات به اندازه‌ای عملی هستند که شرکت‌های لجستیک را به توجه وا دارد. این وسیله از شارژ سریع دی‌سی پشتیبانی می‌کند و بیشترین برد حدود ۳۲۲ کیلومتر را با یک شارژ کامل ارائه می‌دهد. همبل همچنین می‌گوید پلتفرم را می‌توان برای وظایف مختلف تطبیق داد و نمونه‌های مفهومی از میکسر بتن شش‌چرخ تا یک حامل بار بزرگ‌تر هشت‌چرخ ارائه شده‌اند.

جایی که اختلال واقعی ممکن است آغاز شود

فعلاً به نظر می‌رسد نخستین نمونهٔ اولیه برای محیط‌های صنعتی کنترل‌شده هدف‌گذاری شده تا مسیرهای باز جاده‌ای. این منطقی است. انبارها، بنادر و تأسیسات ریلی مکان‌های آسان‌تری برای استقرار سیستم‌های خودران هستند چون الگوهای ترافیکی قابل‌پیش‌بینی‌تر، مسیرها تکراری و کنترل‌های ایمنی قابل مدیریت‌تر هستند. با این همه، سرعت گزارش‌شدهٔ دستگاه ۸۹ کیلومتر بر ساعت و قابلیت خودران سطح ۴ اشاره به اهداف بزرگ‌تری دارد.

اینجا است که داستان فناوری جذاب‌تر می‌شود. همبل روباتیکس بر مدل‌های دید-زبان-عمل تکیه می‌کند، رویکردی رو به رشد در هوش مصنوعی که به ماشین‌ها کمک می‌کند محیط را تفسیر کنند، دستورات را بفهمند و به‌صورت هوشمندانه به شرایط در حال تغییر پاسخ دهند. معماری‌های مشابه در تاکسی‌های رباتیک و سیستم‌های پیشرفتهٔ حرکت هم بررسی می‌شوند، چون وعده‌ای را می‌دهند که معماری‌های قدیمی‌تر اغلب در آن مشکل داشتند: انعطاف‌پذیری.

در حوزهٔ حمل‌ونقل، انعطاف‌پذیری همه‌چیز است. یک منطقهٔ بارگیری مسدود می‌شود. یک کانتینر نامرتب قرار گرفته است. یک کارگر ناگهان از مسیر عبور می‌کند. هوا تغییر می‌کند. سیستم‌های خودکار سنتی زمانی که واقعیت از سناریو خارج می‌شود می‌توانند شکننده باشند. شرط‌بندی همبل این است که مدل‌های جدید هوش مصنوعی می‌توانند این موارد لبه‌ای را با اطمینان بسیار بیشتری مدیریت کنند و نقل‌ونقل خودکار بار را به استفادهٔ روزمره نزدیک‌تر سازند.

شرکت همچنین رهبری با مدارک جدی صنعتی دارد. مدیرعامل ایال کوهن پیش‌تر در اپل، اوبر و وابی نقش‌هایی داشته است، پیشینه‌ای که کمک می‌کند توضیح دهد چرا سرمایه‌گذاران تاکنون حدود ۲۲٫۱ میلیون یورو در این استارت‌آپ سرمایه‌گذاری کرده‌اند بر اساس نرخ کنونی تبدیل ارز.

کوهن مأموریت را صریح بیان کرده است: حمل‌ونقل بار را به‌طرزی ایمن‌تر، پاک‌تر و کاراتر بسازید، به شیوه‌هایی که صنعت پیش‌تر غیرقابل‌تصور می‌دانست. این ادعا جسورانه است اما بی‌پایه نیست. اپراتورهای لجستیک از هر سو تحت فشار هستند، از کمبود نیروی کار و افزایش هزینه‌های عملیاتی تا اهداف کاهش انتشار و انتظارات تحویل سخت‌گیرانه‌تر. ماشینی که بتواند بار را بدون کابین، بدون استراحت و نهایتاً بدون دخالت انسان جابه‌جا کند، قطعاً جلب توجه خواهد کرد.

این به معنای آن نیست که راه پیش رو هموار خواهد بود. حمل‌ونقل خودکار بار هنوز با پرسش‌های سختی در مورد مقررات، مسئولیت، اعتماد عمومی و اختلال شغلی روبه‌روست. حتی اگر وسایلی مانند همبل هاولر از مناطق صنعتی بسته شروع کنند، موفقیت در آنجا می‌تواند به‌سرعت بحث دربارهٔ پیامدهای گسترش همین سیستم‌ها به جاده‌های عمومی را برانگیزد.

با این حال، چه در مرحلهٔ آزمایشی باشد و چه نباشد، همبل روباتیکس کاری را انجام داده که بسیاری از استارت‌آپ‌های حمل‌ونقل از انجامش بازمی‌مانند. این شرکت صنعت بار را وادار کرده به ماشینی به‌طرز بنیادین متفاوت نگاه کند و پرسشی ناراحت‌کننده بپرسد: اگر این کار جواب بدهد، دقیقاً در ده سال آینده یک کامیون باید چه شکلی داشته باشد؟