در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ و اوایل دههٔ ۱۹۹۰، آیندهٔ پورشه چندان روشن نبود. شرکتی که سالها با خودروهای اسپرت شناخته میشد، در سال مالی ۱۹۹۱/۹۲ تنها ۲۳,۰۶۰ دستگاه و در سال مالی ۱۹۹۲/۹۳ فقط ۱۴,۳۶۲ دستگاه خودرو تحویل داد و زیانهای قابلتوجهی را انباشته کرد. این ارقام نشان میداد اتکای صرف به خودروهای اسپرت، بقای پورشه را تضمین نمیکند.
پورشه در چنین شرایطی صنعت خودرو را غافلگیر کرد و در سال ۱۹۹۸ از توسعه یک شاسیبلند خبر داد؛ تصمیمی که با توجه به هویت تماماسپرت این شرکت، پرریسک به نظر میرسید. این پروژه با همکاری فولکسواگن پیش رفت و به تولید دو خودروی فنی مرتبط اما متمایز انجامید: پورشه کاین و فولکسواگن توآرگ. کاین در سپتامبر ۲۰۰۲ و در نمایشگاه خودروی پاریس بهطور عمومی رونمایی شد و تقاضای بازار خیلی زود از برآورد محتاطانه پورشه، یعنی حدود ۲۵,۰۰۰ دستگاه در سال، فراتر رفت.
چرخشی پرریسک که جواب داد
پورشه طی هشت سال تولید نسل اول کاین، ۲۷۶,۶۵۲ دستگاه از این مدل فروخت؛ یعنی بهطور میانگین حدود ۳۵,۰۰۰ دستگاه در سال. این آمار نشان داد کاین بسیار محبوبتر از پیشبینیها بوده است. در سال مالی ۲۰۰۳/۰۴، کاین با فروش ۳۹,۹۱۳ دستگاه به پرفروشترین مدل پورشه تبدیل شد، در حالی که فروش ۹۱۱ و باکستر کاهش یافته بود. گزارش سالانه پورشه نشان میدهد فروش کاین در آمریکای شمالی در همان دوره به ۱۷,۲۱۶ دستگاه رسید. این مدل راه ورود پورشه به بازارها و گروههای جدیدی از مشتریان را باز کرد و به بینالمللیشدن شبکه نمایندگیهای این برند کمک کرد.
پورشه اعلام کرده است که کاین پشتوانه اقتصادی لازم را برای تداوم فعالیت شرکت و سرمایهگذاری در نسلهای آینده خودروهای اسپرت فراهم کرد.
نقش این شاسیبلند تنها به افزایش تیراژ فروش محدود نبود. کاین مدل کسبوکار پورشه را بازتعریف کرد و به این شرکت امکان داد حضور خود را در بخشهای بیشتری از بازار خودروهای لوکس و پرفورمنس گسترش دهد؛ از جمله با معرفی پانامرا در سالهای بعد. تولید کاین بعدها از مرز یک میلیون دستگاه گذشت و نشان داد چگونه یک شاسیبلند جنجالی به یکی از ستونهای اصلی پورشه و عاملی تعیینکننده برای تضمین آینده اقتصادی این برند تبدیل شد.
گفتگو
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.