تحول پورشه: افزایش ۲۰ درصدی قیمت مدل های لوکس و محدود

پورشه قصد دارد میانگین قیمت فروش گران‌ترین مدل‌های خود را حدود ۲۰ درصد افزایش دهد. این برند اشتوتگارتی می‌خواهد جایگاه خودروهای گران‌قیمت خود را در بازار لوکس‌تر تثبیت کند و میانگین قیمت این محصولات را در میان‌مدت از حدود ۲۷۰٬۰۰۰ یورو یا ۳۰۰٬۰۰۰ دلار فعلی به بیش از ۳۳۰٬۰۰۰ یورو یا ۳۷۰٬۰۰۰ دلار برساند؛ به گزارش موتور۱.

این راهبرد دو جنبه دارد: افزایش حاشیه سود از طریق فروش تعداد کمتری خودرو و تغییر ترکیب مدل‌ها به سمت نمونه‌های گران‌تر، محدودتر و اختصاصی‌تر. پورشه انتظار دارد مدل‌های گران‌قیمت حدود ۴۵ درصد از سبد محصولاتش را تشکیل دهند؛ تغییری چشمگیر نسبت به رویکرد پیشین که بر حجم فروش بالا در سراسر سبد محصولات متمرکز بود. اگر این برنامه محقق شود، شرکت معتقد است می‌تواند با فروش سالانه کمتر از ۲۰۰٬۰۰۰ دستگاه به نقطه سربه‌سر برسد؛ در مقایسه با ۲۷۹٬۴۴۹ خودرویی که کارخانه زوفن‌هاوزن در سال ۲۰۲۵ تحویل داد.

محصولات و برقی‌سازی

تصمیم‌های جدید در حوزه محصول، این تغییر رویکرد را برجسته می‌کنند. پورشه در حال برنامه‌ریزی برای عرضه نسخه‌های ویژه بیشتری از ۹۱۱ و یک ابرخودروی میان‌موتوره جدید است؛ در عین حال، برای مدل‌های پرفروش‌تر نیز جا باز گذاشته است: یک کراس‌اوور بنزینی برای جایگزینی نسل اول ماکان همچنان در دست برنامه‌ریزی قرار دارد. پورشه تأیید کرده که ۷۱۸ باکستر و ۷۱۸ کیمن بازخواهند گشت، اما تنها در قالب مدل‌های تمام‌برقی؛ نسخه‌های مجهز به پیشرانه درون‌سوز کنار گذاشته شده‌اند. یک شاسی‌بلند بزرگ سه‌ردیفه نیز همچنان در دست بررسی است، اما هنوز تأیید نهایی برای تولید را دریافت نکرده است.

شرکت رویکردی منعطف در قبال قوای محرکه حفظ می‌کند. پورشه همچنان پیشرانه‌های درون‌سوز، هیبریدی پلاگین و خودروهای برقی باتری‌محور را در بخش‌های مختلف عرضه خواهد کرد و گزینه گیربکس دستی را نیز برای ۹۱۱ حفظ می‌کند. بااین‌حال، این انتخاب‌ها هزینه دارند: پورشه می‌گوید مشتریانی که خواهان گزینه‌های کمیاب‌تر هستند، باید مبلغ بیشتری بپردازند. فهرست محصولات رده‌بالای این برند، از مدل ۲۰۲۷ پورشه ۹۱۱ GT3 S C به‌عنوان بخشی از نقشه راه محصولات لوکس یاد می‌کند.

هزینه‌ها، تعدیل‌ها و نیروی کار کمتر

افزایش قیمت‌ها با برنامه‌ای تهاجمی برای کاهش هزینه‌ها همراه شده است. پورشه قصد دارد بودجه توسعه محصول را تا ۲۰ درصد کاهش دهد و شمار واریانت‌های مدل‌ها را نیز تقریباً به همین میزان کم کند. این برنامه شامل کاهش ۱۰ درصدی هزینه مواد اولیه برای مدل‌های نسل بعد و کاهش حدود ۴۵ درصدی هزینه‌های گارانتی در میان‌مدت است. رویکرد کلی بر خطوط تولید ساده‌تر، پیچیدگی کمتر و حاشیه سود بالاتر برای هر خودرو استوار است.

در بخش نیروی انسانی، پورشه با اتحادیه‌ها به توافق رسیده است تا تا سال ۲۰۳۵ حدود ۹٬۰۰۰ موقعیت شغلی را حذف کند؛ رقمی که شرکت می‌گوید معادل حدود یک‌پنجم نیروی کار این برند است. انتظار می‌رود هزینه‌های پرسنلی در میان‌مدت تا حدود ۳۰ درصد کاهش یابد، هزینه‌های فروش و توزیع تا ۲۰ درصد پایین بیاید و شمار موقعیت‌های مدیریتی نیز در همین دوره حدود ۴۰ درصد کمتر شود. مدیران، نتیجه این برنامه را سازمانی کوچک‌تر و سودآورتر توصیف می‌کنند که بر هزینه‌های سربار کمتر و سبد محصولی جمع‌وجورتر بنا شده است.

مایکل لایترز، مدیرعامل پورشه، این اقدام را تبدیل پورشه به کسب‌وکاری کوچک‌تر و سودآورتر توصیف کرده است. ایده ساده است: فدا کردن حجم فروش در برابر ارزش بیشتر هر خودرو. اما چالش نیز روشن است؛ پورشه باید خودروهایش را آن‌قدر جذاب نگه دارد که خریداران ثروتمند حاضر باشند برای انحصاری بودن، صدها هزار دلار بپردازند. در چین، جایی که پورشه زمانی روی رشد سریع حساب باز کرده بود، تشدید رقابت داخلی و تغییر الگوهای مصرف این موضوع را فوری‌تر کرده است. سبدی محدودتر و انحصاری‌تر شاید از حاشیه سود محافظت کند، اما لزوماً خریدارانی را که به سراغ برندهای دیگر رفته‌اند بازنمی‌گرداند.

برقی‌سازی نیز محدودیت دیگری به همراه دارد. حفظ نسخه‌های درون‌سوز، هیبریدی پلاگین و باتری‌محور به خریداران حق انتخاب می‌دهد، اما پیچیدگی توسعه و تولید را افزایش می‌دهد. پورشه با این چالش روبه‌رو است که انعطاف فنی خود را حفظ کند، بدون آنکه صرفه‌جویی‌های لازم برای سودآور شدن این تغییر جایگاه را از بین ببرد.

برنامه پورشه از نظر هدف‌گذاری روشن است و مصالحه‌های بزرگی را در بر می‌گیرد: قیمت‌های بالاتر، فروش کمتر و کاهش شدید هزینه‌ها برای حفظ حاشیه سود. اینکه اعتبار برند به‌تنهایی می‌تواند خریداران را به پرداخت مبالغ بیشتر ترغیب کند یا نه، هنوز باید دید. پورشه در سال ۲۰۲۵، ۲۷۹٬۴۴۹ دستگاه خودرو تحویل داد.