شش سوپرکار مشهور که تا آستانه تولید پیش رفتند

مقاله

شش سوپرکار مشهور که تا آستانه تولید پیش رفتند

این مقاله شش پروژه سوپرکار برجسته را بررسی می‌کند که از کانسپت فراتر رفتند اما در مراحل پایانی به‌دلیل هزینه، چالش‌های مهندسی یا بحران مالی لغو شدند؛ شامل جزئیات فنی، برنامه‌های تولید و دلایل رسمی هر پروژه.

زمان مطالعه: 6 دقیقه
دنبال کردن در گوگل

شش پروژه برجسته سوپرکار از مرحله طرح اولیه فراتر رفتند؛ برخی تا ساخت نمونه‌های اولیه عملیاتی پیش رفتند و یکی حتی صدها سفارش کور جذب کرد، اما همگی در مراحل پایانی توسعه لغو شدند. در ادامه، جزئیات فنی، برنامه‌های تولید و دلایل اعلام‌شده برای نرسیدن این مدل‌ها به دست مشتریان را مرور می‌کنیم.

نزدیک‌ترین گزینه‌ها به تولید؛ سفارش‌ها، نمونه‌های اولیه و شرکای مهندسی

Jaguar C-X75 (2010-2012): جگوار C-X75 در نمایشگاه خودروی پاریس 2010 و به مناسبت هفتاد و پنجمین سالگرد این برند رونمایی شد. این خودرو ابتدا به‌عنوان کانسپتی با برد افزوده معرفی شد که چهار موتور برقی YASA و دو توربین گازی کوچک در نقش ژنراتور داشت. جگوار بعدها تولید آن را با همکاری Williams Advanced Engineering تأیید کرد؛ برنامه تولید ۲۵۰ دستگاه و آغاز فروش در سال ۲۰۱۳ هدف‌گذاری شده بود. مشخصات نسخه تولیدی به یک موتور ۱.۶ لیتری چهارسیلندر مجهز به سوپرشارژر و توربوشارژر تغییر کرد که تا ۱۰٬۰۰۰ دور در دقیقه می‌چرخید و به‌تنهایی ۵۰۹ اسب بخار قدرت تولید می‌کرد. مجموع خروجی این پیشرانه و دو موتور برقی YASA نیز ۸۶۲ اسب بخار و ۱٬۰۰۰ نیوتن‌متر گشتاور بود. جگوار پنج نمونه اولیه عملیاتی ساخت؛ این شرکت اعلام کرد نمونه‌ها در آزمایش‌ها به سرعت ۳۲۲ کیلومتر بر ساعت (۲۰۰ مایل در ساعت) رسیده‌اند و حداکثر سرعت تئوری آن‌ها ۳۵۴ کیلومتر بر ساعت (۲۲۰ مایل در ساعت) بوده است. حدود ۱۰۰ مشتری بالقوه برای خودرو اعلام علاقه‌مندی کرده بودند، اما جگوار در پایان سال ۲۰۱۲ لغو پروژه را به شرایط اقتصادی جهانی نسبت داد. یکی از شاسی‌های C-X75 که به موتور V8 سوپرشارژ مجهز شده بود، بعدها در میان هفت خودروی بدلی قرار گرفت که جگوار و ویلیامز برای فیلم «اسپکتر» تأمین کردند.

Mercedes-Benz C112 (1991): کانسپت مرسدس C112 در نمایشگاه فرانکفورت 1991 رونمایی شد و دست‌کم ۷۰۰ سفارش کور دریافت کرد، اما مرسدس در نهایت تصمیم گرفت آن را به تولید نرساند. طراحی خودرو زیر نظر برونو ساکو انجام شد و بدنه آن را Carrozzeria Coggiola در تورین ساخت. این سوپرکار موتوروسط به نسخه جدیدی از موتور ۶.۰ لیتری V12 با کد M120، متعلق به کلاس S، مجهز بود که ۴۰۸ اسب بخار قدرت و ۵۸۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کرد و به گیربکس دستی شش‌سرعته متصل بود. C112 فناوری‌هایی را به نمایش گذاشت که سال‌ها بعد به خودروهای تولیدی راه یافتند؛ از جمله نسخه‌ای ابتدایی از سیستم تعلیق Active Body Control، فرمان‌پذیری الکترونیکی چرخ‌های عقب، سامانه پایش فشار تایر و کروز کنترل راداری. این خودرو همچنین از تجهیزات آیرودینامیک فعال، از جمله بال عقب جمع‌شونده‌ای بهره می‌برد که می‌توانست نقش ایر‌بریک را ایفا کند. شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت ۴.۹ ثانیه و حداکثر سرعت ۳۰۹ کیلومتر بر ساعت (۱۹۲ مایل در ساعت) اعلام شده بود و نیروی رو به پایین آن در بیشینه سرعت به ۹۹۸ کیلوگرم می‌رسید. مدیران مرسدس به این نتیجه رسیدند که برندشان به یک سوپرکار پرچمدار نیاز ندارد؛ حتی با وجود استقبال عمومی.

Chrysler ME Four-Twelve (اوایل دهه 2000): برخلاف بسیاری از خودروهای مفهومی، Chrysler ME Four-Twelve یک نمونه اولیه عملیاتی بود و نامش نیز ساختار آن را توصیف می‌کرد: موتور وسط، چهار توربوشارژر و دوازده سیلندر. توسعه این خودرو در دوران DaimlerChrysler انجام شد و از نسخه احیاشده موتور ۶.۰ لیتری V12 با کد M120 بهره می‌برد که به چهار توربوشارژر مجهز شده بود؛ پروژه‌ای که از همکاری AMG و مهندسان مرتبط با پاگانی شکل گرفت. خروجی پیشرانه ۸۶۲ اسب بخار و ۱٬۱۵۲ نیوتن‌متر اعلام شد. ساختار خودرو شامل سلول سرنشین از جنس فیبر کربن و هانی‌کامب آلیاژ آلومینیوم بود و انتقال نیرو از طریق گیربکس ترنس‌اکسل دوکلاچه هفت‌سرعته ساخت ریکاردو انجام می‌شد؛ وزن خالص نیز ۱٬۳۱۰ کیلوگرم اعلام شده بود. ارقام رسمی شامل شتاب صفر تا ۶۰ مایل در ساعت در ۲.۹ ثانیه و حداکثر سرعت تخمینی ۴۰۰ کیلومتر بر ساعت (۲۴۸ مایل در ساعت) بود. کرایسلر دست‌کم یک نمونه اولیه با تنظیمات کاهش‌یافته توان را در پیست لاگونا سکا آزمایش کرد و انتظار می‌رفت تولید آن در سال ۲۰۰۶ آغاز شود، اما برنامه احتمالاً به‌دلیل ملاحظات تجاری و سرمایه‌گذاری موردنیاز لغو شد؛ هرچند گزارش‌های آن زمان به حساسیت‌های داخلی و شرکا نیز اشاره داشتند.

کانسپت‌های بلندپروازانه‌ای که قربانی هزینه، محدودیت‌های مهندسی یا بحران مالی شدند

Ford GT90 (1995): فورد GT90 در نمایشگاه دیترویت 1995 به‌عنوان نمایش توانمندی‌های فناوری و طراحی این شرکت معرفی شد. این خودرو به‌صورت محرمانه و در حدود شش ماه ساخته شد و هزینه ساخت آن حدود ۳ میلیون دلار برآورد می‌شد. GT90 از شاسی هانی‌کامب آلومینیومی توسعه‌یافته از Jaguar XJ220 استفاده می‌کرد و سیستم تعلیق دوبل جناقی و گیربکس دستی پنج‌سرعته نیز از همان خودرو گرفته شده بود. پیشرانه، یک V12 ۵.۹ لیتری ۴۸ سوپاپ بود که بر پایه خانواده موتورهای V8 ماژولار فورد توسعه یافت و چهار توربوشارژر Garrett داشت؛ موتوری با ۷۳۰ اسب بخار قدرت و ۸۹۵ نیوتن‌متر گشتاور. فورد شتاب صفر تا ۶۰ مایل در ساعت را حدود ۳.۱ ثانیه و حداکثر سرعت را حدود ۴۰۷ کیلومتر بر ساعت (۲۵۳ مایل در ساعت) اعلام کرد. GT90 در نهایت یک تک‌نمونه باقی ماند و هرگز به تولید نرسید، هرچند از طریق بازی‌ها و مجلات شهرت زیادی پیدا کرد.

Acura Advanced Sports Car Concept (2007): Acura Advanced Sports Car Concept در نمایشگاه دیترویت 2007 به‌عنوان نشانه‌ای از جانشین احتمالی NSX معرفی شد. این خودرو یک کانسپت غیرعملیاتی بود که مدیران هوندا آن را کوپه‌ای موتورجلو با پیشرانه V10 تنفس طبیعی و سامانه چهارچرخ محرک SH-AWD توصیف کردند. گزارش‌های آن زمان حجم موتور را حدود ۵.۰ لیتر و توان مورد انتظار آن را بین ۵۰۰ تا ۶۰۰ اسب بخار عنوان می‌کردند. هوندا نمونه‌های استتارشده را در نوربرگ‌رینگ آزمایش کرد و قصد داشت جانشین NSX را حوالی سال ۲۰۱۰ عرضه کند، اما توسعه پروژه پس از بحران مالی ۲۰۰۸ و خروج هوندا از فرمول یک متوقف شد. نمونه‌های استتارشده بعدها مبنای ساخت خودروی مسابقه‌ای HSV-010 GT شدند که بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳ در سری Super GT ژاپن رقابت کرد.

Audi R8 V12 TDI (2008): R8 V12 TDI با حمایت فردیناند پیخ و در نمایشگاه دیترویت 2008 رونمایی شد. این خودرو از یک موتور دیزل V12 توئین‌توربو ۶.۰ لیتری در پشت کابین استفاده می‌کرد که ۵۰۰ اسب بخار قدرت و ۱٬۰۰۰ نیوتن‌متر گشتاور داشت. آئودی برای آن گیربکس دستی شش‌سرعته و سامانه چهارچرخ محرک را در نظر گرفته بود و شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت ۴.۲ ثانیه و حداکثر سرعت بیش از ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت (۱۸۶ مایل در ساعت) را اعلام می‌کرد. چالش‌های مهندسی و جانمایی بسیار جدی بودند: پیشرانه دیزل V12 حدود ۳۰۰ کیلوگرم وزن اضافه می‌کرد، به ورودی‌های خنک‌کننده‌ای حدود ۲۰ درصد بزرگ‌تر نیاز داشت و برای تأمین هوای اینترکولرها باید یک ورودی هوای NACA روی سقف نصب می‌شد. این تغییرات، بازنگری در سیستم تعلیق و ترمزها را نیز ضروری می‌کرد. آئودی در نهایت به این نتیجه رسید که هزینه مهندسی مجدد R8 برای نصب این موتور، با توجه به شرایط اقتصادی آن زمان، توجیه‌پذیر نیست و پروژه هرگز به تولید نرسید.

نظر بگذارید

نظرات (5)

کاوه

آدمي با خوندن اینا می‌گه چرا همیشه بهترین پروژه‌ها قربانی حساب‌وکتاب میشن؟ یه جور تلخیه عجیب داره

نیمبوس

جالب بود که خیلی از اینا حتی به نمونه عملیاتی هم رسیدن... پس لغوشون بیشتر از کمبود ایده، گیرِ اقتصاد بوده

آراد

C-X75 واقعاً حیف شد اگه اون موقع شرایط بهتر بود الان داستانش فرق داشت

دیتاپالس

عدد و رقم‌ها خیلی وسوسه‌کننده‌ان ولی آخرش پول و زمان همه چیزو می‌خوره، مخصوصا تو سوپرکارها

مهران

عجب قبرستونِ ایده‌های خفن بوده... نصفشون انگار فقط برای این ساخته شدن که بگن «می‌تونستیم»