نیروی طبیعت: موتورسیکلت بخاری یورکشایر با رکوردهای سرعت

وقتی گراهام سایکس در سانتا پاد دست از خط آغاز می‌کشد، جهان فشرده می‌شود. منظرهٔ اطراف محو می‌گردد. داشبورد تنها نوارۀ ابزار و یک چراغ کوچک مشعل است. انتظار موشک را داری. چیزی که پدیدار می‌شود موتورسیکلتی است که با بخار کار می‌کند.

در ۶۲ سالگی، این مهندس یورکشایری موتوری به نام «نیروی طبیعت» می‌سازد، مالک آن است و با آن رانندگی می‌کند. این یک ابزار سرگرمی نیست. این یک درگ‌رِیسِر تراشیده‌شده از فولاد، لوله‌کشی و وسواس است. در یکی از اجراهای امسال، این موتورسیکلت از صفر تا صد کیلومتر بر ساعت را در ۰.۴ ثانیه پیمود و ادعای سریع‌ترین موتورسیکلت غیرموشکی جهان را مطرح کرد.

چرا این در دو چرخ اهمیت دارد

موتورسواری با سرعت بالا بی‌رحم است. هیچ پیله‌ای از بدنه و کیسه‌های هوا وجود ندارد. هر اشتباهی بلافاصله عواقب دارد. با این حال سایکس به دنبال فیزیک ناب می‌رود، کشش قابل پیش‌بینی را به فیزیک خشن بخار می‌فروشد. موتورش مسافت ۴۰۰ متر را در حدود ۵.۵ ثانیه می‌پیماید و سرعت نهایی‌اش نزدیک به ۳۱۰ کیلومتر بر ساعت است؛ ارقامی که معمولاً به ماشین‌های موتوری با نیروی موشک اختصاص دارند.

فقط یک موتورسیکلت ۴۰۰ متر را سریع‌تر از آن پیموده است: یک موتورسیکلت موشکی فرانسوی ساختهٔ اریک تبول، با زمان ۴.۹۷۶ ثانیه. اما «نیروی طبیعت» در دِشت‌های کوتاه‌تر برتری دارد. ثبت‌هایش ۲۰۰ متر در ۳.۱۷ ثانیه با سرعت ۳۲۶ کیلومتر بر ساعت و ۳۰۰ متر در ۴.۵۳ ثانیه با سرعت ۳۱۱ کیلومتر بر ساعت است. این اعداد شتاب به‌گونه‌ای‌اند که تا وقتی خودت حس نکنی، مثل یک لطیفه به‌نظر می‌رسند.

سایکس ساخت را در ۲۰۲۲ آغاز کرد و این نسخهٔ پنجم است. او معتقد است می‌تواند حدود ۰.۶ ثانیه از زمان ۴۰۰ متری کم کند و آن را به زیر پنج ثانیه برساند؛ هدفی بلندپروازانه اما باورپذیر پس از یک اجرای اخیر که رکورد او را به ۵.۴۴ ثانیه بهبود بخشید.

یک انفجار کوتاه و خشن انرژی

پیشرانه به طرز خشنی زیبا است. یک مشعل کوچک که با سفیدکنندهٔ نفتی یا روغن نباتی تغذیه می‌شود، شش لولهٔ تغذیه را گرم می‌کند و حرارت را به یک مخزن فشار ۱۲۰ لیتری پر از آب تصفیه‌شده منتقل می‌نماید. آب تا حدود ۲۵۰ درجهٔ سانتی‌گراد گرم می‌شود و سیستم فشار حدود ۵۸۰ پوند بر اینچ مربع را نگه می‌دارد. آن بخار تحت فشار حدود ۲.۹ ثانیه رانش انفجاری فراهم می‌کند که برای جهیدن موتورسیکلت به جلو مانند یک منجنیق کافی است.

در فهرست کارهای سایکس: هموار کردن جریان در سراسر سیستم تا پالس بخار طولانی‌تر شود و ایده‌آل این است که آن پنجرهٔ شتاب را به بیش از سه ثانیه برساند. در حال حاضر، لانچ حدوداً ۶.۸ برابر شتاب گرانشی به راننده وارد می‌کند. به عبارت دیگر، یک رانندهٔ ۸۵ کیلوگرمی برای لحظه‌ای مانند ۵۸۰ کیلوگرم احساس می‌کند. تعجبی ندارد که سایکس بلافاصله پس از فشردن استارت، دسته‌ها را محکم می‌گیرد.

این صرفاً یک شعبدهٔ مهندسی نیست. این مسیر متفاوتی به سوی عملکرد بالا است: گرمای احتراق و دینامیک سیال به‌جای تنظیمات موتور احتراق داخلی یا منحنی‌های گشتاور الکتریکی. بخار نه با سکوت الکتریکی زمزمه می‌کند و نه با احتراق مرسوم غُرّش می‌نماید؛ بلکه با فشار ضربه می‌زند و سپس ناپدید می‌شود. آن نیروی گذرا سیستم‌هایی را می‌طلبد که برای زمان‌بندی ساخته شده‌اند، نه صرفاً برای تولید نیرو.

برای هواداران مهندسی عجیب و تعقیب بی‌وقفهٔ سرعت، «نیروی طبیعت» اثباتی است که نوآوری هنوز بیرون از تونل‌های باد شرکتی زنده است. این نامرتب است. این دمدمی‌مزاج است. این هیجان‌انگیز است. و در یک اجرای خوب در سانتا پاد، مانند پیروزی کوچک و بعید بر قاعده‌ها احساس می‌شود.