چگونه یک تراکتور مزرعه ای به رکورددار سرعت ۲۴۷ تبدیل شد

وقتی کسی می‌گوید «تراکتور»، اغلب تصویر ماشین‌آلات کند و سنگین که آرام در مزرعه قدم می‌زنند در ذهن نقش می‌بندد. حال تصور کنید همان دستگاه به حدود ۲۵۰ کیلومتر در ساعت نزدیک شود. عجیب؟ بله. واقعی؟ قطعاً.

تبدیل یک ماشین کارِ مزرعه به مدعی سرعت زمینی

شرکت جی‌سی‌بی می‌خواست مطلبی را ثابت کند: ماشین‌های کشاورزی می‌توانند شما را شگفت‌زده کنند. نتیجه، فستراک تو بود، نسخه‌ای بازطراحی‌شده و بنیادین از فستراک 8000 تجاری که تصور از توانایی‌های یک تراکتور را به چالش کشید. در اکتبر ۲۰۱۹، در فرودگاه الویگتون نزدیک یورک، پروژه در یک حرکت مستقیم به ضریب حدود ۲۴۷٫۵ کیلومتر بر ساعت دست یافت. چون رکوردهای گینس تأکید دارند مزیت‌های محیطی حذف شوند، وسیله دو حرکت در جهت‌های مخالف انجام داد. میانگین رسمی ۲۱۷٫۶ کیلومتر بر ساعت ثبت شد؛ که برای ماشینی متولدِ یدک‌کشی و شخم‌زنی همچنان شگفت‌آور است.

گای مارتین، موتورسوار قهرمان بریتانیایی و مجری تلویزیون، پشت فرمان نشست. او هرگز چتر نجاتی را که مهندسان به عقب متصل کرده بودند باز نکرد، اما سیستم‌های ایمنی به‌دلیل وجاهتی وجود داشتند: متوقف کردن یک خودروی پنج تنی از آن سرعت‌ها چالشی کاملاً متفاوت است.

فستراک تو در اصل از خانواده فستراک سری ۸۰۰۰ آغاز شد که نمونه استاندارد آن حدود ۶۹ کیلومتر بر ساعت سرعت می‌گیرد. جی‌سی‌بی صرفاً قدرت بیشتری نصب نکرد و امیدوار نشد؛ آن‌ها تقریباً همه‌چیز را بازسازی کردند.

وزن نقش تعیین‌کننده‌ای داشت. یک فستراک تولیدی بیش از ۸٫۵ تن وزن دارد؛ مهندسان ماشین رکورد را با جایگزینی فولاد با آلومینیوم و فیبر کربن هر جا ممکن بود تا حدود پنج تن کاهش دادند. این معاوضه استحکام سازه را حفظ کرد اما جرم را به‌طور چشمگیری پایین آورد و شتاب و کنترل را بهبود بخشید.

زیر کاپوت یک موتور از خانواده جی‌سی‌بی دیزل‌مکس قرار داشت: یک دیزل شش سیلندر ۷٫۲ لیتری که به‌طور گسترده تیون شده بود. بسته نهایی بیش از ۱۰۰۰ اسب بخار تولید می‌کرد، خروجی‌ای که بیشتر به ماشین‌های مخصوص درگ می‌خورد تا محیط‌های مزرعه‌ای.

آیرودینامیک به اندازه نیروی خام اهمیت داشت. تراکتورها به‌خاطر طراحی مکعبی‌شان در بریدن هوا عملکرد ضعیفی دارند. جی‌سی‌بی به Williams Advanced Engineering مراجعه کرد و مهندس سابق ویلیامز، راب اسمیدلی، را به پروژه آورد. کار آن‌ها مقاومت هوا را در مقایسه با نمونه استاندارد حدود ۱۰ درصد کاهش داد. ممکن است این عدد کم به‌نظر برسد، اما برای خودرویی در این ابعاد کاهش تعیین‌کننده‌ای بود.

این نمایش‌فروشی نبود: مهندسی‌ای بود که به مشکلی سرسخت اعمال شد و ایمنی در مرکز توجه قرار داشت.

پیست طولانی الویگتون، حدود ۳٫۱ کیلومتر، ایده‌آل بود. تلاش برای رکورد نیاز به فضا برای شتاب‌گیری و مهم‌تر از آن برای کاهش سرعت داشت. جی‌سی‌بی ترمزها را با دیسک‌ها و لنت‌های جدید ارتقا داد، کالپرهای استاندارد را حفظ کرد و چتر اضطراری را به‌عنوان یک لایه امنیتی اضافه کرد. قفس ایمنی به‌صورت سفارشی طراحی شد و سپس با مسئولان فدراسیون جهانی اتومبیل‌رانی (FIA) بازنگری شد تا تأیید برای تلاش رکورد کسب شود. این طراحی با مشخصات آماده مسابقه‌ای همسان نبود، بنابراین جی‌سی‌بی و FIA همکاری کردند تا همه راضی شوند.

این دومین تلاش ثبت‌شده جی‌سی‌بی در آن سال بود. یک حرکت در ژوئن به سرعت ۱۶۶٫۸ کیلومتر بر ساعت رسید، شروعی قابل‌توجه که در شکل‌دادن تلاش نوامبر کمک کرد. حرکت اکتبر کار را تمام کرد و جهان را با یک تیتر جدید مواجه ساخت: سریع‌ترین تراکتور اصلاح‌شده ثبت‌شده.

فراتر از اعداد، چیزی که در ذهن می‌ماند تضاد میان انتظارات و واقعیت است. اینجا شرکتی شناخته‌شده برای بیل‌های زرد و ماشین‌های عملی، با مهندسان موتوراسپرت همکاری کرد تا سرعت را دنبال کند. دستاورد فقط ورود به گینس نبود؛ نمایش حل مسئله بین‌رشته‌ای بود که مرز بین تجهیزات صنعتی و مهندسی عملکرد بالا را محو کرد.

پس دفعه بعد که از کنار یک تراکتور گذشتید، لحظه‌ای فکر کنید. ممکن است در پس آن سیلوئت آشنا پتانسیلی نهفته باشد که هیچ‌کس انتظار نداشت در آشیانه کشاورز جای بگیرد.