اولتو؛ دوچرخه برقی قانونی با توان بالا و امکانات شهری

در نگاه اول، اولتو از شرکت اینفینیت ماشین شبیه یکی از آن ماشین‌هایی به‌نظر می‌رسد که نباید در همان جهان حقوقی دوچرخه‌های برقی معمولی وجود داشته باشند. وزن آن ۱۷۵ پوند است، می‌تواند دو نفر را حمل کند و بسته به نحوهٔ راه‌اندازی، می‌تواند تا ۳۳ مایل در ساعت حرکت کند. این دقیقاً تصویری نیست که اکثر راکبان هنگام فکر کردن به یک دوچرخهٔ کمکی پدال برای رفت‌وآمد در ذهن دارند.

با این حال، همین موضوع باعث شده اولتو جلب توجه کند. این دستگاه در یک منطقهٔ خاکستری هوشمندانه و عجیب قرار دارد، منطقه‌ای که در بسیاری جاها اجازه می‌دهد به‌عنوان یک دوچرخهٔ برقی کلاس ۲ پذیرفته شود در حالی که عملکرد، سخت‌افزار و فناوری بسیار بیشتری نسبت به اغلب دوچرخه‌های برقی ارائه می‌دهد. از نظر ماهیت، احساسش بسیار نزدیک‌تر به یک مینی اسکوتر برقی یا حتی یک وسیلهٔ نقلیهٔ کوچک شهری است تا چیزی که برای گردش آرام در مسیر دوچرخه طراحی شده باشد.

از نظر کاغذی دوچرخهٔ برقی قانونی، اما در عمل چیز دیگری

طبقه‌بندی همان‌جاست که اوضاع جالب می‌شود. روی کاغذ، اولتو در بیشتر بازارها به‌عنوان یک دوچرخهٔ برقی کلاس ۲ فروخته می‌شود. این برچسب کمک می‌کند تا بدون بار نظارتی سنگین‌تر موتورسیکلت یا موبد به دست مشتریان برسد. اما وقتی به برگهٔ مشخصات نگاه می‌کنید، نقاب کم‌کم کنار می‌رود.

با قیمت ۳٬۴۹۵ دلار، خریداران یک پیکربندی ۴۸ ولتی، باتری قابل جداشدن ۲۵ آمپر-ساعتی، یک موتور محور عقب ۲ کیلووات، بدنهٔ آلومینیومی مقاوم در برابر آب و هوا، بازکردن با ان‌اف‌سی، ردیابی جی‌پی‌اس، هشدارهای ضدسرقت، قفل خودکار فرمان، شارژ یو‌اس‌بی‌سی و به‌روزرسانی بی‌سیم نرم‌افزار دریافت می‌کنند. این فهرست ویژگی‌ها جدی است؛ در واقع برخی خودروهای سطح ابتدایی هم شاید در برابر آن کم بیاورند.

اولتو همچنین بسته به نحوهٔ رانندگی شما شخصیتش را تغییر می‌دهد. در حالت کلاس ۲، مانند یک دوچرخهٔ برقی قانونی متعارف رفتار می‌کند و پشتیبانی از دسته‌گاز و حداکثر سرعت ۲۰ مایل در ساعت دارد. اگر به کلاس ۳ سوئیچ کنید، می‌تواند به ۲۸ مایل در ساعت برسد، هرچند در این حالت کمک پدال لازم است. سپس حالت آفرود وجود دارد که امکان کامل ۳۳ مایل در ساعت را آزاد می‌کند. اینفینیت ماشین حتی می‌گوید اپلیکیشن آن می‌تواند تنظیمات را مطابق مقررات محلی تغییر دهد، که در بازاری که قوانین ممکن است از شهری به شهر دیگر متفاوت باشد، حرکت هوشمندانه‌ای است.

بر اساس گزارش نشریهٔ ورج، گفته شده اولتو در جریان آزمایش‌ها به سرعت ۳۶ مایل در ساعت هم رسیده است. آن عدد فقط نکته را تقویت می‌کند: این یک دوچرخهٔ شهری خجالتی نیست که بخواهد بیشتر از توانش وانمود کند. این یک ابزار رفت‌وآمد جسورانه و مهندسی‌شده است با مأموریتی بسیار مشخص.

و این مأموریت منطقی به‌نظر می‌رسد. با برد تا ۴۰ مایل، اولتو دقیقاً برای سفرهای کوتاه شهری، رفت‌وآمدهای روزانه، خریدها و رانندگی‌های سریع بین نقاط شهر هدف‌گذاری شده است. برای این کار، می‌تواند به‌طور واقعی جای خودرو را برای بسیاری از راکبان بگیرد. باتری قابل جداشدن هم لمسی هوشمندانه دیگر است؛ به صاحبان اجازه می‌دهد آن را در داخل خانه شارژ کنند در حالی که دستگاه بیرون و زیر پوشش بدنهٔ مقاوم در برابر هوا و امکانات امنیتی پارک شده است.

البته یک واقعیت وجود دارد. اگر باتری تمام شود، رکاب زدن تا خانه تجربه‌ای طاقت‌فرسا خواهد بود. حتی روی یک دوچرخهٔ معمولی کوهستان هم، جابه‌جایی یک دستگاه ۱۷۵ پوندی می‌تواند عذاب‌آور باشد. روی اولتو، آن پدال‌های کوچک بیشتر شبیه یک الزام قانونی به‌نظر می‌رسند تا یک برنامهٔ پشتیبان عملی.

با این حال جذابیت آن روشن است. اولتو از نوع مدولاریتی و کاربرد روزمره‌ای برخوردار است که بیش‌تر دوچرخه‌های برقی فاقد آن هستند. خریداران می‌توانند لوازم جانبی مانند صندلی کودک، محفظه‌های ذخیره‌سازی، سبد و باربند اضافه کنند و آن را به چیزی تبدیل کنند که هم بخشی از رفت‌وآمد است، هم حمل بار سبک، و هم جانشینی کوچک برای اسکوتر برقی.

این ایده‌ای مبتکرانه است و شاید حتی نگاهی به مسیر حرکت حمل‌ونقل شهری در آینده باشد. تنها سؤال این است که آیا قانون‌گذاری می‌تواند بدون تحمیل مجازات به کاربران معمولی دوچرخهٔ برقی که فقط می‌خواهند در مسیر سبز رکاب بزنند و نیازی به تجهیزات موتورسیکلت یا بیمه ندارند، خود را به‌روز کند یا نه.