تویوتا و اتحاد جدید جنوب کالیفرنیا برای توسعه حمل ونقل هیدروژنی

تویوتا بار دیگر به بحث حمل‌ونقل با هیدروژن بازگشته، این بار با اتحاد تازه‌ای در جنوب کالیفرنیا که به اندازه استقامت درباره استراتژی هم سخن می‌گوید.

این شرکت با های‌رود انرژی، یک شرکت سوخت‌رسانی مرتبط با نیکولا، همکاری کرده تا عملیات حمل‌ونقل بار هیدروژنی را با رویکرد بسته‌ای جلو ببرد: کامیون‌ها، دسترسی به سوخت‌گیری، نگهداری، نرم‌افزار و پشتیبانی لجستیکی همه زیر یک سقف. برنامه با ۴۰ کامیون سنگین کلاس ۸ جدید مجهز به سلول سوختی هیدروژنی برای استفاده در جنوب کالیفرنیا آغاز می‌شود، منطقه‌ای که هنوز یکی از معدود میدان‌های آزمایش جدی برای حمل‌ونقل بدون انتشار در مقیاس وسیع است.

تویوتا این اقدام را گامی عملی برای ساختن یک اکوسیستم هیدروژنی کارا معرفی کرد، نه فقط افزودن خودرو به ناوگان. جیسون زاهوریک، مدیرکل تویوتا راهکارهای هیدروژن، گفت بخش سنگین تنها زمانی سرعت می‌گیرد که چند قطعه پازل هم‌زمان کنار هم قرار بگیرند. از دید تویوتا، کامیون‌های سلول سوختی قرار نیست به‌تنهایی عمل کنند؛ آنها به زیرساخت، پشتیبانی عملیاتی و مدل تجاری قابل اجرا در جهان واقعی نیاز دارند.

این اعلامیه در نمایشگاه اَسی‌تی در لاس‌وگاس مطرح شد، جایی که های‌رود یک کامیون هیدروژنی پوشیده‌شده را در غرفه تویوتا نمایش داد. آن صحنه‌پردازی تصادفی نبود. این پیام روشن را فرستاد: تویوتا می‌خواهد نه تنها به‌عنوان سازنده خودرو دیده شود، بلکه به‌عنوان بازیگری فعال در زنجیره تامین هیدروژن.

بخش بزرگتری هم در این توافق وجود دارد. بر اساس قرارداد، های‌رود به تویوتا دسترسی به ۱۱۷ دستگاه نیمه‌تریلر کلاس ۸ مجهز به هیدروژن را که در حراج ورشکستگی نیکولا به‌دست آمده‌اند، می‌دهد؛ همراه با ابزارهای نگهداری، تلماتیکس و نرم‌افزاری لازم برای حفظ این خودروها در شبکه باربری تویوتا. این نکته اهمیت دارد، زیرا داستان را از یک پروژه آزمایشی ساده به چیزی بلندپروازانه‌تر منتقل می‌کند. تویوتا تنها در حال آزمایش یک مفهوم نیست؛ تلاش می‌کند تا یک مدل تجاری کارا پیرامون لجستیک هیدروژن بسازد.

دیمیتری سروف، بنیان‌گذار و مدیرعامل های‌رود انرژی، تویوتا را شرکتی توصیف کرد که حاضر است مستقیماً در بخش‌های سخت کسب‌وکار هیدروژن سرمایه‌گذاری کند به‌جای اینکه منتظر بماند دیگران ابتدا بازار را بسازند. استدلال او برای هر کسی که دهه گذشته روند حمل‌ونقل سلول سوختی را دنبال کرده آشناست: حمل‌ونقل هیدروژنی تنها زمانی معنی پیدا می‌کند که خودروها، سوخت‌گیری، ابزارهای دیجیتال و عملیات روزمره ناوگان همزمان توسعه یابند.

چرا تویوتا هنوز باور دارد

تویوتا می‌گوید کامیون‌های کلاس ۸ هیدروژنی‌اش می‌توانند تقریباً در همان بازه‌ای مانند یک کامیون دیزلی سوخت‌گیری شوند، با افزودن حدود ۸۰۵ کیلومتر برد در ۱۵ تا ۲۰ دقیقه. روی کاغذ، این هنوز یکی از قوی‌ترین مزایای هیدروژن است. اپراتورهای ناوگان به زمان کارکرد اهمیت زیادی می‌دهند و جلسات طولانی شارژ همچنان توسط برخی شرکت‌های لجستیکی به‌عنوان مانعی برای کامیون‌های برقی باتری‌محور در مسیرهای پرفشار دیده می‌شود.

با این حال، این استدلال در سال ۲۰۲۶ متفاوت از چند سال قبل است. فناوری کامیون‌های برقی باتری سریع در حال پیشرفت است، سرعت‌های شارژ بهتر شده‌اند و به‌ویژه چین سیستم‌های شارژ فوق‌سریع را پیش می‌برد که همچنان یکی از مزیت‌های اصلی هیدروژن را کاهش می‌دهد. با افزودن پیشرفت‌های مداوم در چگالی باتری، کارایی پیشرانه و بهینه‌سازی مسیرها، استدلال رقابتی برای باربری سلول سوختی بدون حمایت سنگین زیرساختی سخت‌تر می‌شود.

دقیقاً به همین دلیل است که این شراکت جالب توجه است. موضوع فقط ۴۰ کامیون نیست. موضوع این است که تویوتا حاضر نیست از فناوری‌ای که بیش از ۳۰ سال از آن پشتیبانی کرده کنار بکشد. این شرکت دهه‌ها صرف توسعه سیستم‌های سلول سوختی و سرمایه‌گذاری در زیرساخت هیدروژن کرده است و به نظر می‌رسد حمل‌ونقل تجاری بخش باشد که هنوز در آن شانس اثبات مفهوم در مقیاس معنادار را می‌بیند.

منتقدان این را دفاع از یک شرط‌بندی طولانی و پرهزینه خواهند خواند. حامیان آن را صبر استراتژیک خواهند نامید. در هر صورت، واضح است که تویوتا آماده نیست بازار حمل‌ونقل بدون انتشار را به رقبای برقی باتری‌محور واگذار کند.

و شاید داستان واقعی همین باشد. نه اینکه هیدروژن از قبل برده یا بازنده بوده، بلکه اینکه آیا یکی از بزرگ‌ترین خودروسازان جهان می‌تواند این فناوری را آن‌قدر زنده نگه دارد که بازار فرصت تصمیم‌گیری پیدا کند. جنوب کالیفرنیا با چگالی باربری، فشار کیفیت هوا و مشوق‌های حمل‌ونقل پاک، یکی از معدود مکان‌هایی است که آن سؤال هنوز می‌تواند جدی آزمایش شود.

ادغام و همکاری بیشتر در بخش سنگین از این نقطه تعجب‌آور نخواهد بود. چون پروژه‌های هیدروژن پرهزینه‌تر می‌شوند و زمان‌بندی‌ها طولانی‌تر، بازیگران بزرگ احتمالاً به دنبال شریک‌هایی خواهند بود که بتوانند هزینه را تقسیم کنند، ریسک را به اشتراک بگذارند و حداقل یک شانس برای کامیون‌های سلول سوختی حفظ کنند.