فورد روش ساخت خودروهای برقی ارزان را بازطراحی می کند

فورد کاری انجام می‌دهد که شمار اندکی از خودروسازان سنتی جرأت اعتراف به آن را دارند: روش قدیمی ساخت خودرو دیگر کافی نیست. در حالی که رقبا هشدار می‌دهند که هم‌پای سرعت و قیمت خودروهای برقی چینی شدن تقریباً غیرممکن است، فورد آرامانه تلاش می‌کند قوانین بازی را از کف کارخانه بازنویسی کند.

در مرکز این تلاش یک تیم کوچک و متمرکز از پروژه‌های آزمایشی قرار دارد که روی یک پلتفرم خودروی برقی ارزان‌قیمت کار می‌کند، پلتفرمی که می‌تواند پایه‌ای برای یک پیکاپ جمع‌وجور و احتمالاً چند مدل دیگر باشد. هدف اصلی چشمگیر است: یک وانت برقی حدوداً ۲۷٬۷۰۰ یورو با برد نزدیک به ۴۸۳ کیلومتر و عملکرد پرقدرتی که خریداران معمولاً آن را با موستانگ مرتبط می‌دانند. در بازار امروز، این ترکیب هنوز در ایالات متحده نادر است. در چین، این ترکیب از قبل بخشی از گفتمان است.

دقیقاً این همان فشاری است که فورد به آن پاسخ می‌دهد. جیم فرلی، مدیرعامل، بازار چین را از دور تماشا نکرده است. او خود رانندگی با خودروهای برقی چینی را تجربه کرده و صراحتاً درباره سرعت بهبود این برندها صحبت کرده است. او همچنین دیده چقدر سفر برقی فورد تا کنون پرهزینه بوده، با میلیاردها دلار هزینه روی پلتفرم‌ها و سیستم‌های تولیدی که کارایی هزینه‌ای مورد نیاز شرکت را فراهم نکرده‌اند.

براساس گزارش‌های وال استریت ژورنال، تشخیص فورد صریح است: قطعات بسیار زیاد. پیچیدگی زیاد. عادات تولیدی زیادی منتقل‌شده از دوران موتورهای احتراق داخلی. برای خودروهای برقی، این بار اضافی می‌تواند مرگبار باشد، به‌ویژه وقتی خودروسازان چینی و تسلا قبلاً نشان داده‌اند چقدر می‌توان از طراحی و مونتاژ هزینه‌ها را حذف کرد.

فورد می‌خواهد فرایند را بازسازی کند، نه فقط محصول را

اینجاست که داستان جذاب‌تر می‌شود. فورد تنها در حال توسعه یک خودروی برقی ارزان‌تر نیست. این شرکت در حال بازاندیشی درباره نحوه ساخت آن وسیله نقلیه است. به‌جای اتکا به فرایند مونتاژ گام‌به‌گام سنتی که دهه‌ها شکل‌دهنده تولید خودرو بوده، شرکت به سوی رویکردی مدولارتر حرکت می‌کند. این یعنی قطعات بزرگ‌تر ریخته‌گری‌شده، قطعات منفرد کمتر، تحویل‌های کمتر در خط تولید و زمان کمتری صرف وصل کردن بخش‌های خودرو به‌صورت تکه‌تکه می‌شود.

این تغییر واضح به سوی روش‌هایی است که تسلا و چند رهبر خودروی برقی چینی از پیش استفاده می‌کنند. منطق ساده است: اگر خودرویی طوری طراحی شود که با نقاط تماس کمتر ساخته شود، می‌توان آن را سریع‌تر و ارزان‌تر مونتاژ کرد و فرصت کمتری برای نفوذ ناکارآمدی وجود دارد.

جولانتا کوفی، مدیر برنامه‌های خودرو در فورد، با صداقتی غیرمعمول مقیاس تغییر را خلاصه کرد. او گفت شرکت هرگز واقعاً کل سیستم را نپاشانده و از نو شروع نکرده است. اگر این پروژه به تولید برسد، نه تنها یک خودروی برقی جدید راه‌اندازی خواهد شد. ممکن است به‌طرز بنیادی روش ساخت خودروهای آینده فورد را شکل دهد.

این موضوع را بیش از یک داستان محصول می‌کند. این یک داستان بقاست. صنعت خودروی جهانی وارد مرحله‌ای می‌شود که نرم‌افزار، هزینه باتری، سادگی تولید و سرعت رسیدن به بازار به اندازه اسب‌بخار و ارزش برند اهمیت دارند. خودروسازانی که نتوانند ساده‌سازی کنند با مشکل مواجه خواهند شد. خودروسازانی که نتوانند از نظر ارزش رقابت کنند، حتی بیشتر گرفتار خواهند شد.

زمینه گسترده‌تر فقط میزان ریسک را تیزتر می‌کند. اخیراً مدیرعامل هیوندای موتور، خوزه مونوز، گفت رقابت با سازندگان خودروهای برقی چینی بدون حمایت دولتی عملاً ناممکن است. این اعتراف چشمگیر بود و بازتاب‌دهنده تسلط چین در خودروهای برقی مقرون‌به‌صرفه، زنجیره‌های تامین و کارایی تولید است.

فورد شرط متفاوتی می‌بندد. به نظر شرکت معتقد است برندهای چینی خودروی برقی شکست‌ناپذیر نیستند، فقط بهتر با وضعیت فعلی سازگار شده‌اند. اگر فورد بتواند هزینه‌ها را تا حد کافی کاهش دهد، پیچیدگی را به‌شدت کم کند و تا سال ۲۰۲۷ یک پیکاپ برقی جذاب و کم‌هزینه راه‌اندازی کند، ممکن است سرانجام محصولی داشته باشد که زبان بازار آینده خودروهای برقی را به‌جای بازار گذشته بنویسد.

این ریسک واقعی است. موضوع این نیست که فورد بتواند یک خودروی برقی دیگر بسازد، بلکه اینکه آیا یک نماد دیترویت می‌تواند به‌سرعت کافی یاد بگیرد تا شرکت‌هایی را که قوانین جدید را از قبل آموخته‌اند به چالش بکشد.