پروتوتایپ ۲۰۲۷ لندرور دیفندر OCTA با طعم داکار نسخهٔ محدود

استتار هرگز دروغ نمی‌گوید. در صبحی مرطوب در Nürburgring، یک لندرور نقاب‌دار با لاستیک‌های آفرود Goodyear Wrangler از کنار عکاس‌ها گذشت و کمتر شبیه یک خودرو آزمایشی و بیشتر شبیه یک چالش به نظر می‌رسید. این پروتوتایپ تهاجم را همان‌گونه نشان می‌دهد که یک خودروی رالی خاک را نشان می‌دهد: بی‌تعارف، کسب‌شده و واضح از اولین نگاه.

وقتی سختی رالی با صیقل خیابانی آمیخته می‌شود

لندرور D7X-R در رالی داکار ۲۰۲۶ با هدایت Rokas Baciuska و Oriol Vidal در کلاس خود پیروز شد و هم‌تیمی‌ها Sara Price و Sean Berriman درست پشت سر آن‌ها قرار گرفتند. با اضافه شدن رتبهٔ چهارم افسانهٔ داکار Stephane Peterhansel، می‌توان دید چرا مهندسان ممکن است وسوسه شوند آن شتاب حاصل از مسابقه را برای نسخهٔ جاده‌ای محدود بسته‌بندی کنند.

تصویری که از پروتوتایپ گرفته شده نشان می‌دهد وسوسه به عمل تبدیل شده است. برجسته‌ترین نشان، آرایش دوگانهٔ ورودی‌ها است که در ستون A جا گرفته و در فلز شکل‌دهی شده تا به‌عنوان آئرودینامیک هدفمند خوانده شود نه یک کیت پس‌فروش. آفرودرها به این‌ها ورودی‌های بیابانی می‌گویند؛ آن‌ها رو به عقب قرار گرفته و کمک می‌کنند گرد و غبار و شن هنگام کار کردن خودرو از موتور دور بماند. این ورودی‌ها فوراً به سیلوئت هویت خودروی رالی می‌دهند.

اگر دقیق‌تر نگاه کنید متوجه پهن‌تر شدن خطوط تایر، گلگیرهای حجیم و چیزی شبیه به لاستیک‌های ۳۵ اینچی می‌شوید که بهتر از نمونهٔ کنونی ۳۳ اینچی فضا را در گلگیرها پر کرده‌اند. خودرو وضعیت تهاجمی و هندسهٔ تعلیق دارد که نشان‌دهندهٔ محافظت بزرگ‌تر زیر بدنه و ارتفاع بیشتر نسبت به نمونهٔ استاندارد OCTA است. شایعات به دمپرهای دوگانهٔ مسابقه‌ای Bilstein در عقب و یک کویل‌اور در جلو اشاره دارند، اما لندرور هنوز آن جزئیات را تأیید نکرده است.

قدرت و سامانهٔ انتقال نیرو کمتر حدس و گمان است. پلتفرم OCTA در حال حاضر از یک موتور V8 منبع‌گرفته از BMW، سیستم چهارچرخ محرک و گیربکس اتوماتیک ZF استفاده می‌کند. رالی D7X-R همان معماری پایه را حفظ می‌کند در حالی که نسبت نهایی دنده را کمتر کرده تا گشتاور سنگین در سرعت‌های پایین و شن عمیق تحویل دهد. همچنین در تنظیمات مسابقه حالت ویژه‌ای به نام «حالت پرواز» دارد که گشتاور چرخ را هنگام پرواز خودرو کاهش می‌دهد تا سیستم انتقال نیرو محافظت شده و فرودها نرم‌تر شوند. تبدیل این ویژگی به یک نسخه قانونی جاده نیازمند تغییرات هوشمندانه در نرم‌افزار و سخت‌افزار است، نه خلق دوبارهٔ کامل سیستم.

و سپس قیمت مطرح می‌شود. در ایالات متحده دیفندر OCTA از حوالی ۱۴۹٬۰۰۰ یورو برای مشخصات استاندارد و حدود ۱۵۸٬۰۰۰ یورو برای نسخهٔ Black آغاز می‌شود. هر دو نسخه حدود ۶۲۶ اسب‌بخار و ۵۵۳ پوند-فوت (۷۵۰ نیوتن‌متر) گشتاور تولید می‌کنند و لندرور می‌گوید لانچ کنترل می‌تواند گشتاور را تا حدود ۵۹۰ پوند-فوت (۸۰۰ نیوتن‌متر) برساند. انتظار داشته باشید هر شاخهٔ الهام‌گرفته از داکار قیمتی بالاتر از این اعداد داشته باشد.

پس یک دیفندر OCTA داکار واقعی چه خواهد بود؟ به صفحات محافظ تقویت‌شده، ارتفاع کمی بالاتر، دمپرهای تنظیم‌شده برای رالی و لاستیک‌های عریض‌تر فکر کنید که تراک را به یک غول بیابانی تبدیل می‌کند در حالی که همچنان ادب کافی برای مسیرهای خدماتی و جاده‌های شنی حفظ می‌کند. دمپرهای هیدرولیکی متصل که از رنج روور اسپرت SV قرض گرفته شده و سریع‌ترین فرمانی که تاکنون روی یک دیفندر نصب شده، فقط بسته را تیزتر خواهند کرد.

آیا لندرور تعدادی از این مدل را به خریداران متمول می‌فروشد یا آن را به‌عنوان یک نماد مسابقه‌ای پشتیبانی‌شده توسط کارخانه نگه می‌دارد؟ شایعات به یک نسخهٔ ویژهٔ بسیار محدود اشاره دارند، یک ویترین که DNA داکار را به نمایشگاه می‌آورد. فعلاً پروتوتایپ در Nürburgring گویا‌ترین سرنخی است که داریم: برند در حال تفکر به سمت سخت‌افزار با مشخصات مسابقه است، اما با رفتار جاده‌ای که مالکان واقعاً می‌خواهند.

این احساس یک دیفندر را دارد که به او آموخته‌اند در شن بدود بدون اینکه در جاده خونسردی‌اش را از دست بدهد.