تصور کنید از کنار یک سالن نمایش فورد عبور می‌کنید و خودرویی چهاردر می‌بینید در جایی که قبلاً فقط کراس‌اوورها، وانت‌ها و گهگاه موستانگ بودند. این موضوع شبیه بازگشتی نوستالژیک به‌نظر می‌رسد، اما سازنده ممکن است در واقع برای بازگشتی ملایم و مدرن به سدان‌ها برنامه‌ریزی کند.
در پنج سال گذشته فورد مجموعه محصولات خود در آمریکا را به‌سمت خودروهای کاربری سوق داده است: شاسی‌بلندها، وانت‌ها و کراس‌اوورهای کامپکت فرمان روای فهرست را در دست دارند. آخرین سدان آمریکایی فورد، فیوژن، در ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۰ خط تولید را ترک کرد. پس از آن سکوت حاکم شد. سپس گزارش‌هایی منتشر شد: دیربورن در حال برنامه‌ریزی برای پنج مدل جدید قابل‌دسترس است و یکی از آن‌ها می‌تواند یک چهاردر معمولی باشد با قیمتی کمتر از ۳۶٬۸۰۰ یورو.
سرنخ‌هایی از چین و خطوط شرکت
برای سرنخ به شرق نگاه کنید. موندئو هنوز در چین به خوبی فروش می‌رود، با همکاری چانگان فورد ساخته می‌شود و در مقایسه با فیوژن که خریداران آمریکایی به خاطر دارند مانند گونه‌ای متفاوت به‌نظر می‌رسد. فضای داخلی لوکس، نمایشگرهای دیجیتال بزرگ و ترکیبی از پیشرانه‌های بنزینی و هیبریدی به موندئوی چینی ظاهری مدرن می‌دهند؛ عناصری که می‌توانند شکل‌دهنده یک سدان آینده فورد برای بازار آمریکا باشند.
گزینه‌های قوای محرکه در چین نقشه را نشان می‌دهند: موتورهای بنزینی اکوبوست ۱٫۵ و ۲٫۰ لیتری در کنار یک هیبرید مبتنی بر ۱٫۵ لیتر، با خروجی‌هایی در حدود ۱۸۸ تا ۲۵۷ اسب‌بخار. سیستم محرک جلویی استاندارد است و جعبه‌دنده‌ها از اتوماتیک هشت‌سرعته تا ای-سی‌وی‌تی متغیرند. اگر دیربورن آن فرمول را برای آمریکا تغییر شکل دهد، انتظار داشته باشید موتورهای کوچکِ آشنا و یک گزینه هیبریدی، احتمالاً مبتنی بر معماری C2 که پیش‌تر پایهٔ ماوریک بوده، ارائه شود.
این خودرو چه نامی خواهد داشت؟ موتور۱ و دیگر رسانه‌ها ایده احیای نشان فیوژن را مطرح کرده‌اند، اما فورد در حال استخدام متخصصان نام‌گذاری است، بنابراین یک نام جدید به همان اندازه محتمل است. پلتفرمی جدید. طراحی جدید. شاید هویتی جدید.
از نظر قیمت، جیم فارلی مدیرعامل صریح بوده است: فورد می‌خواهد میانگین قیمت تراکنش‌ها را کاهش دهد. میانگین قیمت خودروی نو در آمریکا این‌روزها حدود ۴۵٬۰۸۰ تا ۴۶٬۲۷۶ یورو است. فارلی گفته شرکت گزینه‌هایی در بازه‌های قیمتی پایین‌تر، حدود ۳۶٬۸۰۰ یورو یا کمتر، اضافه خواهد کرد و در صورت امکان تولید را در آمریکا انجام می‌دهد. جاه‌طلبانه؟ بله. ضروری؟ قطعاً.
نمونهٔ اولیه‌ای با نشان‌های فورد سال گذشته در جاده‌های عمومی دیده شد، جلوپنجره بازطراحی‌شده و چراغ‌های جدید هم شامل می‌شد. تا قبل از رونمایی رسمی، آن عکس جاسوسی نزدیک‌ترین چیزی بود که علاقه‌مندان به عنوان مدرک دیده‌اند. گام بعدی زمان‌بندی است.
عرضهٔ پنج مدلی که وعده داده شده از سال ۲۰۲۷ آغاز می‌شود، اما اولین مدل واردشونده یک وانت الکتریکی میان‌سایز خواهد بود. اگر سدان جزو برنامه باشد، منابع داخلی و جدول‌های زمانی صنعت به یک رونمایی در سال ۲۰۲۸ اشاره می‌کنند، برای عرضه در نمایشگاه‌های امسال خیلی زود است، اما رؤیا هم دور نیست.
البته سؤالاتی مطرح است. آیا یک چهاردر متداول می‌تواند در بازاری که به شکل‌های سیلوئت H و T گرایش دارد جایگاهی پیدا کند؟ آیا خریداران یک سدان با طراحی سنتی را در حالی که گزینه‌های الکتریکی و کراس‌اوورها همچنان در حال گسترش هستند خواهند پذیرفت؟ شرط فورد این است که قیمت‌گذاری رقابتی و بسته‌بندی معقول هنوز هم می‌تواند خریدارانی را جذب کند که خواهان یک چهاردر جادار و کارآمد بدون پرداخت قیمت‌های پریمیوم هستند.
انتظار می‌رود استراتژی واقع‌بینانه باشد: عناصر موفق موندئوی چینی را بردارند به‌جای آن‌که صرفاً آن را پیوند بزنند، گزینه‌های قوای محرکه کم‌مصرف را برجسته کنند و مدل را به‌عنوان جایگزینی هوشمند و ارزش‌محور در برابر شاسی‌بلندهای گران‌تر معرفی نمایند. اگر حساب‌ها و بازاریابی همسو شوند، سدان بعدی فورد می‌تواند به‌صورت طبیعی گفت‌وگو دربارهٔ قابلیت تأمین مالی در بازار عام را تغییر دهد.
گفتگو
نظر بگذارید
نظرات (3)
جالبه که دوباره دارن به سدان فکر می‌کنن. من که دلم برای ماشین چهاردر جمع‌وجور تنگ شده، مخصوصاً اگه تولیدش تو آمریکا باشه
بد نیست، ولی برگردوندن سدان فقط با اسم قدیمی جواب نمیده. قیمت و طراحی باید واقعاً وسوسه‌کننده باشه
اگه فورد واقعاً سدان ارزون و هیبریدی بده بیرون، شاید یه ذره بازار شلوغ کراس‌اوورها رو تکون بده… ولی هنوز شک دارم