مونتیکارلو باززنده شده؛ عضله ای ایتالیایی با وی۶ توئین توربو

تصور کنید یک مونتیکارلو از روی میز طراحی پایین می‌آید و وارد ترافیک می‌شود، نه به‌عنوان یک شیء موزه‌ای بلکه چیزی پرصدا، کم‌ارتفاع و بی‌اعتنا به ظاهر فیزیکی‌اش. این تصویری است که مایک جی با جدیدترین کانسپت دیجیتال خود ترسیم کرده است؛ مونتیکارلویی باززاییده با عضلات مدرن و قلبی ۲.۹ لیتری توئین‌توربو.

پروندهٔ احیای پرهیاهوی لانچیا در سال گذشته شتاب خود را از دست داد و استلانتیس با بازتعریف برند به‌عنوان یک مارک تخصصی پاسخ داد. تحت برنامهٔ فست‌لین 2030، گروه منابع را به فهرست‌های تازه‌سازی‌شده اختصاص خواهد داد، با فیات که هدایت لانچیا را بر عهده می‌گیرد و سیتروئن که مراقب دی‌اس خواهد بود. این استراتژی فضای خیال را باز می‌گذارد و جامعهٔ طراحی خودرو در اینترنت با خوشحالی جای خالی‌ها را پر می‌کند.

طراح مایک جی، که آثارش را با نام مایک.جی.کانسپتس منتشر می‌کند و پیشنهاد مونتیکارلوی او توسط کار.دیزاین.ترندز مورد توجه قرار گرفت، وارد میدان می‌شود. استودیوی او خود را به‌عنوان فضایی برای رستومدها، هات‌رادها و خودروهای علمی-تخیلی معرفی می‌کند، اما این پیشنهاد مونتیکارلو از فضای آینده‌گرایانه فاصله می‌گیرد. در عوض بر باززنده‌سازی مدرن تأکید دارد: تناسبات عضلانی، سطوح تیزتر و رویکردی که مستقیم به لذت رانندگی می‌پردازد.

وقتی خطوط پینین‌فارینا غُرش می‌آموزند

مونتیکارلوی اصلی، نوع ۱۳۷، از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۱ جلوهٔ لطیف پینین‌فارینا را همراه داشت. میان‌محور و دیفرانسیل عقب، در قالب کوپه یا تارگا عرضه می‌شد و حتی در آمریکای شمالی با موتور لامپردی ۱.۸ لیتری چهار سیلندر حضور یافت. این خودرو DNA مشترکی با ماشین‌هایی چون:

• لانچیا 037
• آبارث اس‌ای 030
• لانچیا مدوسا

طراحی مایک جی آن منحنی‌ها و صفحات ملایم را گرفته و به چیزی عریض‌تر و تهاجمی‌تر تبدیل کرده است. کانسپت گلگیرها را بزرگ‌تر نشان می‌دهد، سقف را تخت‌تر می‌کند و نشانه‌های آئرودینامیکی اضافه می‌کند که هم برای جاده و هم برای پیست مناسب‌اند. این یک چرخش عمدی از ظرافت به حضور قدرتمند است.

از نظر مکانیکی، ایده از یک قطعهٔ سخت‌افزاری بسیار مشخص الهام می‌گیرد: موتور شش‌سیلندر به شکل وی، ۲.۹ لیتری توئین‌توربو از آلفا رومئو. این انتخاب گویا است. این یک طراحی دربارهٔ اقتصاد سوخت یا اهداف انتشار نیست؛ دربارهٔ بازخورد خالص و آوازی است که به راننده پاداش می‌دهد. باید انتظار مصرف سوخت بالا را داشت، ولی در عوض با هر کاهش دنده، لبخندی روی صورت راننده نقش می‌بندد.

آیا کار ناپسندی است که یک موتور معاصر توئین‌توربو و شش‌سیلندر را در سیلوئت مونتیکارلو پیوند بزنیم؟ یا این دقیقاً همان جسارتی است که برند برای بازپس‌گیری شخصیتش در بازاری شلوغ نیاز دارد؟ این کانسپت لانچیا را به سوی تمرکز بر احساس راننده سوق می‌دهد، بخشی که به نظر می‌رسد استلانتیس اکنون مایل به پرورش آن است.

این کانسپت مونتیکارلو نشان می‌دهد که طراحی کلاسیک ایتالیایی را می‌توان بدون از دست دادن روحش، به‌گونه‌ای عضلانی و معاصر بازتفسیر کرد.