قدرت هیبریدی فورد راپتور برای نسل بعدی آفرود، تیزتر و پاک تر

چشمانت را ببند و راپتوری را تصور کن که از تپه‌ای شنی در بیابان می‌تازد: پاشیدن ماسه، تعلیق که ضربه‌ها را جذب می‌کند، و آن غرش گلوگاهی که وقتی وانت سرعت می‌گیرد به صدای هویش تبدیل می‌شود. آن هیجان حسی، خام، مکانیکی و غیرقابل سازش از سال ۲۰۱۰ وعده راپتور بوده است. اما نحوه تحقق این وعده به آرامی در حال تغییر است.

کمک برقی که تیزی عملکرد را تقویت می‌کند، نه آن را تضعیف

آیا برقی‌سازی می‌تواند یک وانت را تهاجمی‌تر کند؟ پاسخ کوتاه: بله. فورد ریسینگ خانواده راپتور را به سمت پیشرانه‌های هیبریدی هدایت می‌کند، ناشی از سخت‌تر شدن قوانین آلایندگی و مزایای عملی گشتاور الکتریکی. نیروی فوری موتور در دو موقعیت کاملاً متفاوت کمک می‌کند: خودرو را از روی توده‌های سنگی به جلو پرتاب می‌کند و خلأ گشتاور در دورهای پایین را پر می‌کند قبل از آنکه توربوها در رانش‌های پرسرعت بیابانی به دور بیفتند. نتیجه عملکردی نرم‌تر، سریع‌تر و قابل‌کنترل‌تر است، بدون از دست دادن هویت راپتور.

رهبری فورد درباره این استراتژی صریح بوده است. ویل فورد که اکنون هدایت فورد ریسینگ را برعهده دارد، و مدیرعامل جیم فرلی هر دو نشان داده‌اند که سیستم‌های هیبریدی برگرفته از مسابقات موتوری بر راپتورهای تولیدی آینده تأثیر خواهند گذاشت. این اهمیت دارد چون برنامه‌های مسابقه‌ای یادگیری را تسریع می‌کنند: مهندسان آنچه در شرایط فشار شدید در پیست موفق است را گرفته و برای خریدارانی که خواهان اطمینان و هیجان به یک اندازه هستند، تطبیق می‌دهند.

به بازگشت فورد به رقابت‌های استقامت سطح بالا با یک هایپرکار مجهز به پیشرانه هشت سیلندر وی۸ که از کمک هیبریدی استفاده می‌کند فکر کنید. آن برنامه یک نمایش تبلیغاتی نیست. این یک میدان آزمون است که هدفش حفظ مرتبط بودن پیشرانه‌های بزرگ هشت سیلندر در بازارهایی است که قوانین آلایندگی در غیر این صورت به کوچک‌سازی اجبار می‌کنند. فناوری‌هایی که آنجا اثبات شوند می‌توانند به راپتورها منتقل شوند، یعنی نسل بعدی ممکن است از ترفندهای سطح هایپرکار بهره‌مند شوند بدون اینکه ضربهٔ سنگین خود را از دست بدهند.

از منظر تجاری، برقی‌سازی فقط نمایشی برای تبعیت از مقررات نیست. در جاهایی مثل استرالیا، رینجر راپتور بخش قابل‌توجهی از فروش را تشکیل می‌دهد و فشارهای تنظیمی واقعی‌اند. اضافه کردن موتورها‌ی برقی به مهندسان مزایای تاکتیکی می‌دهد: پاسخ‌دهی بهتر در دورهای پایین، هموارسازی گشتاور و امکان افزایش خروجی کلی در حالی که انتشار از اگزوز کاهش می‌یابد. این‌ها پیروزی‌های ملموسی برای عملکرد آفرود و برای رسیدن به اهداف تنظیمی جهانی هستند.

پرچمدار راپتور آر همچنان یک معیار است: پیشرانه سوپرشارژر هشت سیلندر با حجم ۵.۲ لیتر آن بیش از ۷۰۰ اسب بخار و تقریباً ۶۰۰ پوند-فوت گشتاور تولید می‌کند. اگر این جسارت احتراقی را با واحدهای محرکه الکتریکی ترکیب کنید، بسته‌ای به دست می‌آید که می‌تواند قدرت اوج را بالاتر ببرد در حالی که در شرایط کاری معمول انتشار آلایندگی را کاهش می‌دهد. به زبانی ساده: شتاب بیشتر و ردپای آلایندگی پاک‌تر.

طبیعتاً چالش‌های طراحی وجود دارد. جای دادن باتری‌ها و موتورها در یک وانت طراحی‌شده برای مکیدن هوا، پرتاب گل و دوام در برابر ضربه، نیازمند مهندسی هوشمند است. دقیقاً به همین دلیل فورد توسعهٔ خودروهای جاده‌ای و تخصص مسابقه‌ای را زیر یک چتر قرار داده است. همکاری مهندسان مسابقه‌ای، متخصصان آیرودینامیک و تیم‌های تولید به این معناست که سیستم‌های هیبریدی می‌توانند طوری تنظیم شوند که برای نشان راپتور طبیعی به نظر برسند و نه یک الحاقیهٔ نمایشی.

هواداران سنتی ممکن است غر بزنند. همیشه همین است. اما وقتی برقی‌سازی برای تقویت چیزهایی که علاقه‌مندان دوست دارند، مانند گشتاور فوری، دقت در پدال گاز و عملکرد پایدار تحت فشار، استفاده می‌شود، دیگر حس دخالت‌آمیز بودن ندارد و تبدیل به یک ارتقاء می‌شود. انتظار داشته باشید راپتورهای نسل بعدی تپه‌های شنی را محکم‌تر و پاک‌تر بزنند، با صدایی و توانایی‌ای که به ریشه‌هایشان احترام می‌گذارد و در عین حال از آنچه پیش می‌آید استقبال می‌کند.