هواپیمای آزمایشی پروژه سانرایز برای پرواز ۲۲ ساعته

ملبورن طعم تاریخ هوانوردی را چشید وقتی یک A350-1000ULR کم‌رنگ روی باند فرود آمد، موتورهایش هنوز گرم و پنج مهندس تست پرواز همراه آن بودند. هنوز رنگ قرمز کانتاس را نداشت. نیازی هم نداشت. خود هواپیما روایت بود.

در آزمایشگاه پروازی

این هواپیما سکوی آزمایشی پروژه سانرایز است، برنامه‌ای که هدفش پیوند سِیدنی و لندن بدون توقف میانی است. ایرباس با افزودن تقریباً 20,000 لیتر ظرفیت سوخت اضافی، A350-1000 را به نمونه‌ای فوق‌برد تبدیل کرده است. این افزایش برد به بدنه امکان می‌دهد بیش از 16,000 کیلومتر را طی کند و در آستانه انجام ماموریت بی‌وقفه تقریباً 22 ساعته قرار گیرد. وقتی تصور می‌کنید سه وعده غذا، یک کتابخانه فیلم و دو چرخه خواب روی یک هواپیما وجود دارد، ابعاد ماجرا را تقریباً می‌توانید حس کنید.

هواپیمای بازدیدکننده از استرالیا در 24 ژوئیه از تولوز آمد و مهندسان و خلبانانی را به همراه داشت که در حال انجام آزمون‌های نهایی بازطراحی هستند. این نسخه آزمایشی است و یکی از دوازده جت تولیدی که کانتاس بهره‌برداری خواهد کرد نیست، با این حال این آزمون‌ها گام‌های نهایی و حیاتی قبل از آغاز سرویس در اکتبر 2027 به شمار می‌روند. پس از توقفی کوتاه، A350 آزمایشی در 27 ژوئیه با دو خلبان اضافی کانتاس به اروپا بازگشت تا در شرایط واقعی تجربه و داده جمع‌آوری کند.

چرا اینقدر آزمون دقیق انجام می‌دهند؟ چون سوق دادن یک هواپیمای مسافربری به محدوده 22 ساعته همه چیز را تغییر می‌دهد. سامانه‌های سوخت، توزیع وزن، رویه‌های خدمه و کنترل‌های اقلیم کابین همه وقتی استقامت با ساعت و نه با قطعات سفر سنجیده می‌شود، رفتار متفاوتی پیدا می‌کنند. ایرباس پیش‌تر کمپین‌های زمینی گسترده‌ای در تولوز اجرا کرده که تمرکزش روی سامانه سوخت بازطراحی‌شده‌ای است که این برد را ممکن می‌سازد.

اعداد اهمیت دارند. دوازده هواپیما برای پروژه سانرایز سفارش داده شده‌اند. اولین A350-1000ULR تولیدی که «وگا» نامیده شده، قرار است در آوریل 2027 به کانتاس تحویل داده شود. صندلی‌ها نسبت به دیگر آرایش‌های A350 محدودتر خواهند بود: فقط 238 صندلی در سراسر کابین. این چینش با تراکم کمتر عمدی است. این فضا برای ویژگی‌هایی فراهم می‌آورد که طراحی شده‌اند تا کمک کنند مسافران یک روز 22 ساعته پرواز را تحمل کنند.

پروژه سانرایز به اندازه فاصله درباره تاب‌آوری انسانی است؛ هواپیما ابزاری است برای انسانی‌تر کردن سفرهای طولانی.

انتظار عناصر کابین غیرمعمول را داشته باشید. کانتاس و ایرباس تصاویر منطقه‌ای اختصاصی به نام منطقه رفاه را نشان داده‌اند که برای هوانوردی تجاری یک نوآوری است، به‌علاوه سوئیت‌های ویژه، سیستم‌های نورپردازی دقیق و گزینه‌های اضافی سرگرمی و استراحت. هدف کاهش جت‌لگ و حفظ کارایی مسافران هنگام رسیدن است، نه فقط خسته نبودن به اندازه‌ای که بتوانند به دنبال هتل بگردند.

آزمون‌های پروازی جذاب به نظر نمی‌رسند. آنها دقیق، تکراری و گاهی ناراحت‌کننده‌اند. مهندسان مصرف سوخت، رفتار سازه، افزونگی سامانه‌ها و رویه‌های اضطراری را پایش می‌کنند. خلبانان در شرایط متنوع ساعت ثبت می‌کنند. داده‌ها جمع‌آوری شده و به بازنگری‌ها وارد می‌شوند. تغییرات کوچک در اینجا می‌توانند بعدها به به‌روزرسانی‌های بزرگ در ایمنی یا راحتی منجر شوند.

کی خودتان می‌توانید آن را تجربه کنید؟ کانتاس قصد دارد رزروها را در فوریه 2027 برای اولین پرواز بی‌وقفه سیدنی به لندن باز کند. اگر آزمون‌ها مفهوم را تأیید کنند، اکتبر 2027 نخستین بازه زمانی منظم در تاریخ هوانوردی خواهد بود که آن دو شهر را بدون توقف به هم پیوند می‌دهد.

وقتی پروازهای 22 ساعته عادی شوند سفر چگونه خواهد بود؟ روی کاغذ سریع‌تر، بدون شک. در عمل متفاوت. اتصال‌های کمتر. زمان طولانی‌تر در یک صندلی. انتظارات جدیدی برای طراحی کابین و سرویس ایجاد خواهد شد. فعلاً ورود و اقامت کوتاه A350 آزمایشی در استرالیا یادآوری ملموسی بود: عصر واقعی سفرهای فوق‌برد از مفهوم به تقویم در حال حرکت است.