نیروی هوایی ایالات متحده رسماً نامهای FQ-42 «Vengeance» و FQ-44 «Fury» را برای نخستین هواپیماهای نبرد مشارکتی (CCA) خود انتخاب کرد؛ اقدامی که نخستین معرفی عمومی این جتهای بدونسرنشین را رقم میزند؛ هواپیماهایی که برای عملیات در کنار جنگندهها و بمبافکنهای سرنشیندار انتخاب شدهاند.
این نامها در کنفرانس هوا، فضا و سایبری انجمن نیروهای هوایی و فضایی (Air, Space and Cyber Conference) که اواسط سپتامبر در نشنال هاربرِ مریلند برگزار شد، اعلام شدند. این اتفاق در پی تصمیم ژوئن برای انتخاب دو طرح متفاوت از جنرال اتومیکس و اندوریل صورت گرفت. هر دو هواپیما اکنون در حال انجام پروازهای آزمایشی و خروج از خطوط تولید هستند. نیروی هوایی آمریکا قصد دارد در کوتاهمدت حدود ۱۵۰ فروند از آنها را وارد خدمت کند، تعداد ناوگان را تا سال ۲۰۳۲ به ۵۰۰ فروند برساند و سپس شمار آنها را تقریباً دو برابر کند.
طراحی و عملکرد
اندوریل FQ-44 Fury که پیشتر با نام نمونه اولیه YFQ-44 شناخته میشد و در داخل شرکت نیز Fury نام دارد، یک جنگنده نیمهخودران با قابلیت برخاست از باندهای کوتاه است. این هواپیما ۲۰ فوت (۶ متر) طول و ۱۷ فوت (۵.۲ متر) دهانه بال دارد و به موتور توربوفن Williams FJ44-4M با ۴۰۰۰ پوند نیرو رانش مجهز است. اندوریل حداکثر سرعت Fury را ماخ ۰.۹۵، معادل ۷۲۹ مایل بر ساعت یا ۱,۱۷۳ کیلومتر بر ساعت، و سقف پرواز آن را ۵۰,۰۰۰ فوت (۱۵,۲۴۰ متر) اعلام کرده است. Fury با حداکثر وزن برخاست ۵,۰۰۰ پوند (۲,۲۶۸ کیلوگرم)، دو جایگاه حمل تسلیحات دارد و میتواند دو موشک AIM-120 AMRAAM را حمل کند.
جنرال اتومیکس FQ-42 Vengeance که تا همین اواخر YFQ-42 نامیده میشد و در داخل شرکت با عنوان Dark Merlin شناخته میشود، از نظر مفهومی مشابه است. Vengeance از یک موتور توربوفن با سازنده نامشخص نیرو میگیرد و بهعنوان هواپیمایی زیرصوت با حداکثر سرعت اعلامنشده توصیف شده است. حداکثر برد آن ۹۳۰ مایل (۱,۵۰۰ کیلومتر)، سقف پروازش ۴۵,۰۰۰ فوت (۱۳,۷۰۰ متر) و مداومت پروازی آن تا هشت ساعت اعلام شده است. پیشوند FQ نشان میدهد که این هواپیما در رده جنگندههای بدونسرنشین قرار میگیرد، در حالی که پیشوند Y در دوران توسعه، وضعیت نمونه اولیه آن را مشخص میکرد.
جنرال اتومیکس، FQ-42 را در چارچوب مفهوم «جنس/گونه» سری Gambit خود قرار میدهد؛ رویکردی ماژولار که هدف آن تطبیق پلتفرم پایه برای نقشهایی از پایش طولانیمدت تا حملات هوابهزمین است.
نرمافزار، تولید و آزمایش
یکی از الزامات عملیاتی هر دو بدنه، توانایی اجرای مجموعههای مختلف نرمافزار مأموریتی بهجای یک بسته نرمافزاری اختصاصی واحد است. لاکهید مارتین، نورثراپ گرومن، RTX Collins Aerospace و Shield AI در حال توسعه نرمافزارهای مأموریتی برای آزمایش هستند. انتظار میرود نیروی هوایی آمریکا تا پایان سال مجموعههای نرمافزاری ترجیحی خود را انتخاب کند و نرمافزار منتخب برای نخستین سفارش ۱۵۰ فروندی نیز تابستان ۲۰۲۷ اعلام شود. نیرو برنامه دارد ناوگانی اولیه متشکل از ۱۵۰ فروند CCA داشته باشد که تا سال ۲۰۳۲ به ۵۰۰ فروند افزایش یابد.
اندوریل اعلام کرده است که قصد دارد سالانه حدود ۱۵۰ فروند Fury برای تأمین نیاز نیروی هوایی آمریکا و مشتریان احتمالی همپیمان تولید کند. جنرال اتومیکس نیز برنامه دارد Vengeance را به نیروی هوایی عرضه کند و نمونههای بیشتری از آن را برای ناوگان هواپیماهای شرکتی خود بسازد؛ این شرکت هدف از ایجاد چنین ناوگان داخلی را اعلام نکرده است. نه سازندگان و نه نیروی هوایی، هزینه هر فروند را افشا نکردهاند.
آزمایشها در ماههای آینده ادامه پیدا میکنند و شدت بیشتری خواهند گرفت. در بهار ۲۰۲۶، یک فروند FQ-42 ساخت جنرال اتومیکس در صحرای کالیفرنیا سقوط کرد؛ حادثهای که به محاسبه نادرست وزن و مرکز ثقل توسط خلبان خودکار نسبت داده شد. این نخستین سقوط ثبتشده یک CCA تا آن زمان بود. نتایج بیشتر آزمونهای پروازی و انتخاب نرمافزار برای سفارش تولید، نقاط عطف بعدی در استقرار Vengeance و Fury را مشخص خواهند کرد.
گفتگو
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.