تصور کنید یک موتورسوار جوان کنار پیاده‌رو شهری می‌رسد: کلاه‌ایمنی سبک، لبخندی مشتاق و نشان تازهٔ کاوازاکی روی یک موتورسیکلت برقی جمع‌وجور. ظاهرش مناسب است، با کاور اسپرت، خطوط منظم و وعدهٔ رفت‌وآمد بی‌صدا و بدون زحمت. سپس مالک به مشخصات فنی نگاه می‌کند و لبخند محو می‌شود.
Ninja e-1 به‌عنوان مدل برقی ابتدایی کاوازاکی برای ۲۰۲۷ معرفی شده است، با ABS و باتری قابل جداشدن. قیمت؟ حدود ۷۳۴۱ یورو. قدرت پیک نسبتاً کم است: تقریباً ۱۲ اسب‌بخار برای یک شتاب کوتاه، اما توان معمول نزدیک‌تر به ۷ اسب‌بخار است، و حالت قدرتمند e-Boost محدود به حدود ۱۵ ثانیه است. برد هم متواضع است: کاوازاکی آن را حدود ۶۶ کیلومتر اعلام می‌کند و این عدد بر پایهٔ رانندگی در حالت ECO و بدون استفاده از بوست است.
جایی که حساب و کتاب جواب نمی‌دهد
در اروپا ماجرا متفاوت است. رده‌های سخت‌گیرانهٔ گواهینامه بسیاری از تازه‌سواران را به سمت ماشین‌های کم‌توان هدایت می‌کند و مشخص است که Ninja e-1 برای مطابقت با قوانین A1 طراحی شده است. این موتور ساکت، ساده و برای زندگی در شهرهای پرجمعیت آسان است. برای ساکنان آپارتمان، باتری‌های قابل جداکردن مزیت خوبی‌اند: می‌توانید آن‌ها را بالا ببرید و در حدود ۳.۷ ساعت شارژ کنید به‌جای اینکه به پریز پارکینگ وابسته باشید. وزن موتور حدود ۱۴۰ کیلوگرم است و حالت راه‌هدایی دارد تا در فضاهای تنگ آن را جابجا کنید، موضوعی که در پارکینگ‌های شهری اهمیت دارد.
اما اگر از اقیانوس اطلس عبور کنید، منطق تغییر می‌کند. در ایالات متحده سقف توان مشابه برای سواران تازه‌کار وجود ندارد و خریدار نخستین می‌تواند موتورسیکلت‌های بنزینی با حجم کم را انتخاب کند که از نظر قیمت، عملکرد و برد، Ninja e-1 را پشت سر می‌گذارند. سبد داخلی موتورهای احتراق‌داخلی کاوازاکی این مشکل را نشان می‌دهد: Ninja 300 با ABS حدود ۴۶۴۹ یورو قیمت دارد و نزدیک ۳۹ اسب‌بخار نیرو تولید می‌کند، Ninja 500 با ABS حدود ۵۳۹۳ یورو برای ۵۱ اسب‌بخار است، و Ninja 650 حدود ۷۶۱۵ یورو برای ۶۷ اسب‌بخار قرار می‌گیرد (یا حدود ۷۰۶۷ یورو بدون ABS). هر مدل بنزینی با یک باک بنزین دست‌کم ۲۷۵ کیلومتر می‌پیماید، بسیار بیشتر از برد شهری اعلام‌شدهٔ e-1.
برای اکثر خریداران خارج از محدوده‌های سخت‌گیرانهٔ گواهینامه در اروپا، فروختن Ninja e-1 کار دشواری است.
با این حال، e-1 بی‌ارزش نیست. این موتورسواری را به عناصر پایه‌ای خود محدود می‌کند: پیچاندن گاز، ترمز گرفتن، فرمان‌دادن. کلاچ ندارد، جعبه‌دنده ندارد، صدای موتور ندارد. برای رفت‌وآمدکنندگانی که سکوت، نگهداری اندک و شارژ آسان را می‌پسندند، ویژگی‌هایی را دارد که یک موتور بنزینی کوچک نمی‌تواند فراهم کند. باتری قابل جداشدن مالکیت در آپارتمان را شدنی می‌کند. کنترل‌های حداقلی و وزن کم بدنه، بستری بخشنده برای یادگیری مبتدیان مطلق فراهم می‌آورد که از نظر قانونی باید با ماشین‌های کم‌توان برانند.
در نهایت به نظر می‌رسد کاوازاکی ریسک محافظه‌کارانه‌ای را دنبال کرده است؛ Ninja e-1 جمعیت گسترده را جذب نخواهد کرد، اما ممکن است برای گروه کوچکی از سواران شهری که سهولت و ظاهر آشنای یک موتورسیکلت اسپرت را بدون دردسر موتور احتراق‌داخلی ارزش می‌نهند، جایگاهی ایجاد کند. اگر در مکانی زندگی می‌کنید که گواهینامه‌ها توان را محدود می‌کنند و سکوت و جابجایی جمع‌وجور برایتان اولویت دارد، e-1 منطقی است. اگر در جایی زندگی می‌کنید که انتخاب‌ها بیشتر است و قیمت و برد اهمیت بیشتری دارند، گزینه‌های بسیار قدرتمندتری با هزینه کمتر وجود دارد.
گفتگو
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.