حاشیه عملیاتی گروه فولکس‌واگن در سال ۲۰۲۵ به تنها ۲.۸ درصد سقوط کرد و قیمت سهام این شرکت به پایین‌ترین سطح خود در ۱۶ سال اخیر رسید؛ وضعیتی که اولیور بلومه، مدیرعامل گروه، را به اجرای دوره‌ای سختگیرانه از کاهش هزینه‌ها و تعدیل نیرو واداشت.
بلومه این شرایط را یک وضعیت اضطراری مالی کوتاه‌مدت توصیف کرده و برنامه‌هایی را پیش می‌برد که شامل نصف‌کردن سبد مدل‌های گروه، کاهش ۶ میلیارد یورویی هزینه‌های سالانه، احتمال تعطیلی تا چهار کارخانه در آلمان و کاهش نیروی انسانی تا سقف ۱۰۰٬۰۰۰ شغل می‌شود.
میراث مهندسی در برابر مداخله‌های مالی فوری
مشکلاتی که گروه فولکس‌واگن امروز با آن‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کند، یک‌شبه به وجود نیامده‌اند. این گروه همچنان بار تصمیم‌های بزرگ گذشته را بر دوش می‌کشد؛ از جمله رسوایی آلایندگی دیزل که بیش از ۳۳ میلیارد دلار برای شرکت هزینه داشت و همچنین افت سریع کسب‌وکار در چین؛ بازاری که زمانی حدود ۴۰ درصد از سود گروه را تأمین می‌کرد، اما اکنون زیر فشار شدید خودروسازان محلی مانند بی‌وای‌دی، اس‌ای‌آی‌سی و جیلی قرار گرفته است.
این چالش‌های ساختاری با شکاف در نیروی انسانی متخصص نیز همراه شده‌اند. فردیناند پیخ در تاریخ فولکس‌واگن به‌عنوان مدیری برجسته در حوزه مهندسی شناخته می‌شود که تیم‌ها را به‌جای اصلاحات حسابداری، به یافتن راه‌حل‌های فنی سوق می‌داد. پیخ پروژه‌هایی را هدایت کرد که به دستاوردهای تعیین‌کننده‌ای برای گروه تبدیل شدند؛ از موتور W8 پاسات گرفته تا بوگاتی ویرون هزار اسب‌بخاری. او پس از به‌دست‌گرفتن رهبری در سال ۱۹۹۳، شیوه‌های تولید و کیفیت فولکس‌واگن را متحول کرد، نواقص مهندسی را شناسایی کرد و ظرف چهار سال شرکت را به سوددهی بازگرداند.
اولیور بلومه مسیر پیشرفت خود را از سمت‌های مرتبط با کیفیت و تولید در آئودی، سئات و فولکس‌واگن آغاز کرد و سپس به پورشه رسید؛ جایی که در سال ۲۰۱۵ به مدیرعاملی منصوب شد. در سال‌های نخست مدیریت او در پورشه، تایکان وارد خط تولید شد، کاین سودآوری بالای خود را حفظ کرد و ۹۱۱ همچنان جایگاهش را نگه داشت. با این حال، بخش قابل‌توجهی از این زیرساخت‌های مهندسی، از جمله معماری ۸۰۰ ولتی تایکان و گیربکس دو سرعته محور عقب، به برنامه Mission-E بازمی‌گشت که پیش از آغاز دوره مدیریت بلومه شروع شده بود.
بلومه با اتکا به موفقیت‌های اولیه پورشه، هدفی بلندپروازانه برای برقی‌سازی تعیین کرد و وعده داد تا سال ۲۰۳۰ بیش از ۸۰ درصد تولیدات پورشه کاملاً برقی باشند. اما واقعیت‌های بازار خیلی زود دشواری این مسیر را نشان دادند. فروش تایکان در سال ۲۰۲۵ تا ۴۵ درصد کاهش یافت و ماکان الکتریکی جدید نتوانست به حجم فروش ماکان درون‌سوز، که جایگزین آن شده بود، برسد. سودآوری افت شدیدی کرد و بلومه در سال ۲۰۲۶ از مدیریت روزمره پورشه کنار رفت، در حالی که نظارت بر کل گروه فولکس‌واگن را بر عهده گرفت؛ پس از آن نیز تعهد اولیه پورشه به برقی‌سازی کنار گذاشته شد.
بلومه امروز با سازمانی روبه‌رو است که منتقدان معتقدند به همان اندازه که به کاهش هزینه نیاز دارد، به راه‌حل‌های مهندسی و شفافیت در سبد محصولات نیز محتاج است. افت حاشیه عملیاتی شرکت، از دست‌دادن سهم بازار در چین و هزینه‌های باقی‌مانده از رسوایی دیزل، مجموعه‌ای پیچیده از تعهدات به‌جامانده و اشتباهات راهبردی را ایجاد کرده‌اند.
طرح بازسازی تحت هدایت بلومه شامل کاهش ۵۰ درصدی سبد مدل‌ها، کاهش ۶ میلیارد یورویی هزینه‌ها در سال، احتمال تعطیلی تا چهار کارخانه در آلمان و کاهش نیروی انسانی تا ۱۰۰٬۰۰۰ نفر است.
گفتگو
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.